جداسازی و بررسی ژن های AREB و MPK۲ به منظور بررسی مقاومت به خشکی گیاه گوجه فرنگی

اهداف: تنش اسمزی از قبیل خشکی، شوری و سرما، یکی از مهم ترین تنش ها است. هدف پژوهش حاضر جداسازی و بررسی ژن های AREB و MPK۲ به منظور مطالعه مقاومت به خشکی گیاه گوجه فرنگی بود. مواد و روش ها: در پژوهش تجربی حاضر، بذرهای دو رقم گوجه فرنگی ردکلود (Red Cloud) و پتوپراید (Peto Pride) (به ترتیب مقاوم و حساس به خشکی) در سطوح تیمار خشکی شامل ۲- و ۴-مگاپاسکال کشت داده شدند. آزمایش در قالب طرح آماری بلوک کامل تصادفی با سه تکرار و نمونه برداری برای محاسبه شاخص بیوشیمیایی اسیدتیوباربیتوریک (TBARM) در مورد هر تیمار در سه تکرار انجام شد. نمونه برداری تصادفی و تکراردار برای انجام مطالعات مولکولی و بررسی میزان بیان ژن ها نیز صورت گرفت. ژن های AREB۱ و MPK۲ با کمک منابع بیوانفورماتیک و آغازگرهای اختصاصی، ساخت cDNA، واکنش زنجیره ای پلی مراز، الکتروفورز و استخراج بررسی شدند. آزمون آماری آنالیز واریانس و نرم افزار SPSS ۱۵ به کار رفتند.   یافته ها: با افزایش میزان تنش خشکی، اغلب صفات مورفولوژیک، افت قابل توجهی داشتند اما شاخص اکسیداسیون سلولی با افزایش میزان تنش افزایش چشم گیری نشان داد، به طوری که میزان TBARM افزایش یافت. بیان ژن AREB۱ نسبت به بیان ژن MPK۲ بیشتر بود. درصد تشابه بین توالی های پروتئینی LeAREB و کیناز ۲ در گوجه فرنگی رقم مقاوم ۳۱% به دست آمد. نتیجه گیری: با افزایش میزان تنش خشکی، اغلب صفات مورفولوژیک، افت قابل توجهی دارند اما شاخص اکسیداسیون سلولی با افزایش میزان تنش، افزایش چشم گیری نشان می دهد. ژن مقاوم به تنش خشکی AREB۱ تحت تاثیر تنش های زیستی خشکی القا بیشتر می شود، در حالی که بیان ژن MPK۲ تفاوت زیادی نشان نمی دهد.

کلیدواژه ها:

Gene Isolation ، Transcription Factor ، Drought stress ، Osmotic Adjustment ، جداسازی ژن ، عامل رونویسی ، تنش خشکی ، تنظیم اسمزی