تحلیلی بر اکوسیستم نوآوری واکسن های انسانی در ایران

اهداف: اکوسیستم نوآوری بیان می دارد که نوآوری از طریق شبکه های تعاملی در سطوح مختلف اتفاق می افتد. این شبکه یک طیف گسترده از ذی نفعان را داراست که به عنوان بخشی از اکوسیستم نوآوری، به طور پیچیده ای در فرآیند نوآوری با یکدیگر در ارتباط هستند. با توجه به اهمیت پیشگیری در بخش سلامت و نظر به اهمیت نقش فناوری های زیستی در این حوزه، هدف این تحقیق، ارایه تحلیلی بر اکوسیستم نوآوری واکسن های انسانی ایران بود. مشارکت کنندگان و روش ها: در پژوهش کیفی حاضر از نوع اکتشافی و توصیفی، ضمن بررسی ابعاد اکوسیستم نوآوری در ادبیات جهان و ویژگی های اصلی آن، وضعیت اکوسیستم نوآوری واکسن های انسانی ایران بررسی شد. این بررسی از طریق تحلیل محتوای اسناد موجود و مصاحبه های عمیق و نیمه ساختاریافته با صاحب نظران این حوزه، انجام و مدلی از وضعیت موجود اکوسیستم نوآوری واکسن کشور ترسیم شد. یافته ها: غالب دانش آموختگان آشنایی کافی با فنون و تکنیک های لازم برای حضور در صنعت نداشتند. وجود دو موسسه بزرگ واکسن ساز یعنی انستیتو پاستور و رازی از داشته های مهم اکوسیستم بودند. تعداد کم شرکت های ارایه دهنده خدمات و ارتباط اندک شرکت های خدماتی موجود با شرکت های دانش بنیان از جمله کاستی ها بود. کاستی ها در ویژگی های ثبات و تعامل پویا در اکوسیستم نوآوری واکسن های انسانی ایران مشهود و اتخاذ سیاست ها برای ایجاد یا تقویت این ویژگی ها از موضوعات مهم کشور در این حوزه بود. نتیجه گیری: اکوسیستم نوآوری واکسن های زیستی در ایران با وجود فراوانی عناصر و بازیگران این حوزه، هنوز به شکل سازمان یافته ای شکل نگرفته است و ایجاد و توسعه آن نیازمند توجه به ویژگی های اکوسیستم نوآوری و رفع چالش های آن است.

کلیدواژه ها:

Innovation Ecosystem ، Human Vaccine ، Elements of Innovation Ecosystem ، اکوسیستم نوآوری ، واکسن انسانی ، عناصر اکوسیستم نوآوری