افزایش حلالیت و فراهمی زیستی کورکومین از طریق نانوحامل جدید مبتنی بر دندریمر: رویکردی امیدوارکننده برای اثربخشی درمانی

کورکومین، یک آنتی اکسیدان قوی استخراج شده از گیاه زردچوبه، به دلیل توانایی خود در سرکوب گونه های فعال اکسیژن (ROS) از طریق فعال سازی عناصر پاسخ آنتی اکسیدانی شناخته شده است. با این حال، کاربرد بالینی آن به دلیل حلالیت ضعیف و حذف سریع آن محدود شده است. در این مطالعه، هدف ما افزایش حلالیت و فراهمی زیستی کورکومین با کپسوله کردن آن در نانوذرات دندریمر پلی آمیدآمین نسل پنجم بود. طیف سنجی UV Vis - و فلورسانس کپسوله سازی موفقیت آمیز را با اندازه متوسط ​​نانوذرات ۲۷۵ نانومتر و بار سطحی مثبت ۸ میلی ولت تایید کردند. نانوحامل ظرفیت بارگیری تقریبا ۶ مول کورکومین در هر مول دندریمر را نشان داد و در عرض ۷۲ ساعت به آزادسازی کامل دارو دست یافت. سنجش جذب سلولی با استفاده از روش زنده/مرده، جذب برتر نانوحامل را در مقایسه با کورکومین آزاد نشان داد که منجر به کاهش قابل توجهی در سطوح ROS سلولی و آپوپتوز شد. علاوه بر این، در مدل استرس اکسیداتیو القایی با استفاده از H۲O۲، نانوذرات دندریمر بارگذاری شده با کورکومین به طور قابل توجهی سطوح ROS سلولی را در مقایسه با کورکومین آزاد کاهش داد. این یافته ها پتانسیل این نانوحامل را به عنوان یک سیستم موثر و هوشمند برای ارائه داروهای نامحلول در آب برجسته می کند و رویکردی امیدوارکننده برای بهبود کارایی درمانی کورکومین ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

Dendrimer ، Curcumin ، Antioxidant ، Reactive Oxygen Species ، Oxidative stress ، دندریمر ، کورکومین ، انتی اکسیدان ، گونه های اکسیژن واکنشی ، استرس اکسیداتیو