بررسی مقایسه ای مدل اوج-پایان با مفاهیم خلقت، انسان و رفتار

این پژوهش به بررسی مدل اوج-پایان و تاثیر باورهای خلقت و هدفمندی بر رفتارها و تجربیات آینده افراد می پردازد. سوالات اصلی پژوهش شامل بررسی نحوه تاثیر مدل اوج-پایان بر ارزیابی تجربیات و رفتارهای آینده افراد و همچنین نقش باور به خلقت و معنا در این زمینه است. فرضیات پژوهش شامل این موارد است که افراد رفتارهای آینده خود را بر اساس لحظات اوج و پایان تجاربشان تنظیم خواهند کرد و همچنین افرادی با باور قوی به خلقت، تجربیات خود را معنادارتر ارزیابی می کنند. در این پژوهش از روش «مروری روایتی-مقایسه ای» استفاده شده است، که شامل جمع آوری و تحلیل منابع علمی از طریق مرور توصیفی و بررسی سیستماتیک مطالعات موجود است. این روش امکان بررسی مقایسه ای یافته ها و ارائه یک چارچوب نظری منسجم را فراهم می آورد، که به فهم بهتری از مدل اوج-پایان و نقش باورهای خلقتی در ارزیابی تجارب انسانی کمک می کند. نتایج نشان می دهند که لحظات اوج و پایان تاثیر قابل توجهی بر حافظه و رفتارهای آینده افراد دارند. همچنین، افرادی با باور قوی تر به خلقت و هدفمندی، تجربیات خود را مثبت تر و معنادارتر ارزیابی می کنند. این افراد تمایل دارند که تجربیات ناخوشایند را به عنوان فرصت های رشد و توسعه شخصی در نظر بگیرند، که این نگرش می تواند به بهبود سلامت روان و افزایش تاب آوری کمک کند. پژوهش حاضر نشان می دهد که توجه به مدل اوج-پایان می تواند به بهبود خاطرات و کاهش اثرات منفی تجربیات ناخوشایند کمک کند. باور به خلقت و هدفمندی نیز می تواند به ساختارهای رفتاری مثبت کمک کرده و افراد را در مواجهه با چالش های زندگی یاری نماید. پژوهشگران با بررسی عمیق تر روابط میان باورهای خلقت و مدل اوج-پایان، می توانند به طراحی مداخلات اثربخش تری در حوزه های روانشناسی و سلامت روان دست یابند. پیشنهاد می شود مطالعات آینده بر روی مداخلات تجربی و بررسی مکانیسم های تاثیر این عوامل بر رفتار و روانشناسی افراد متمرکز شوند.

کلیدواژه ها:

مدل اوج-پایان ، خلقت ، انسان ، رفتار