ردپای غلو در شعر آیینی شاعران فارسی سرا (از سده ششم تا معاصر با تاکید بر شاعران کاشانی)

نگارندگان در این پژوهش کوشیده­اند ضمن شناسایی انواع غلو و بررسی و تحلیل آن در شعر آیینی، دلایل ورود و گسترش آن را در این گونه ادبی بررسی کرده تا بتوانند شاعران و سخن سرایان را از افتادن در چنین دامی نجات دهند. جامعه هدف ما در این پژوهش، منتخبی از شاعران آیینی است که اینگونه آسیب ها در اشعارشان جلوه بیشتری داشته است؛ اتصاف صفات و اسماء ویژه خداوند به ائمه علیهم السلام و جعل داستان های اساطیری و افراط در امیدوار ساختن مردم به شفاعت آن بزرگان، نمونه هایی از آسیب های محتوایی است که در این پژوهش سعی شده تا با روش تحلیلی-توصیفی، بدان پرداخته شود.

کلیدواژه ها:

pathology ، literary criticism ، ritual poetry ، exaggeration ، delegation. ، آسیب شناسی ، نقد ادبی ، شعرآیینی ، غلو ، تفویض.