تاثیر خاطره گویی گروهی بر احساس تنهایی ونیاز به تعلق خاطر سالمندان

چکیده زمینه وهدف:از آنجا که پدیده سالمندی منجر به تغییرات فیزیولوژیکی، روانی و اجتماعی می شود ممکن است عملکرد سالمندان ضعیف شده و آنها را مستعد اختلالاتی چون افسردگی و افزایش احساس تنهایی کند. این مطالعه با هدف بررسی تاثیر خاطره گویی گروهی بر احساس تنهایی و نیاز به تعلق خاطر سالمندان شهر ساری انجام شد. روش ها:در این مطالعه تجربی که در سال ۱۳۸۸ انجام گرفته تعداد ۳۲ نفر از سالمندان مراجعه کننده به مرکز روزانه سالمندان شهر ساری به روش در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه شاهد(۱۶نفر) و مداخله(۱۶نفر) تقسیم شد. داده­ها با استفاده از پرسشنامه احساس تنهایی،مقیاس نیازبه  تعلق خاطر و معاینه مختصر وضعیت روانی جمع آوری شد.نتایج به کمک آمار توصیفی و آزمون های تی زوجی و مستقل تجزیه و تحلیل گردید. یافته ها:نتایج بعد از مداخله نشان داد که بهبودی میانگین نمرات احساس تنهایی)۰۱/۰ (p=و نیاز به تعلق خاطر )۰۱/۰ (p=از نظر آماری معنادار بود. در گروه شاهد تفاوت معناداری بین میانگین های قبل و بعد وجود نداشت. همچنین پس از مداخله، مقایسه نمرات احساس تنهایی و نیاز به تعلق خاطر دو گروه آزمون و شاهد تفاوت معناداری را از لحاظ آماری نشان داد)۰۱/۰ (p=. قبل از خاطره گویی گروهی تفاوت معناداری بین گروه مداخله و شاهد وجود نداشت. نتیجه گیری:با توجه به اثرات مثبت خاطره گویی بر کاهش میزان تنهایی و افزایش تعلق خاطر سالمندان می­توان این تکنیک آسان و قابل اجرا را که مورد بی­توجهی قرار گرفته است، در تمام مراکز نگهداری سالمندان و یا در منازل به کاربرد. واژه های کلیدی:خاطره گویی، احساس تنهایی، تعلق خاطر، سالمندان، گروه درمانی

کلیدواژه ها:

Reminiscence ، Sense of Loneliness ، Sense of Belonging ، Elders ، خاطره گویی ، احساس تنهایی ، تعلق خاطر ، سالمندان ، گروه درمانی