تغییرات ویسفاتین پلاسما و مقاومت به انسولین در زنان چاق مبتلا به دیابت نوع ۲ پس از تمرینات پیلاتس

زمینه و هدف: ویسفاتین یک نوع آدیپوسایتوکین جدید است که نقش شبه­ انسولینی دارد و سطح آن می­تواند تحت تاثیر فعالیت ­های ورزشی از جمله پیلاتس قرار بگیرد و در کاهش دیابت نقش داشته باشد. هدف از این تحقیق، تعیین تغییرات ویسفاتین پلاسما و مقاومت به انسولین در زنان چاق مبتلا به دیابت نوع ۲ پس از تمرینات پیلاتس بود. روش­­کار: این پژوهش نیمه ­تجربی در سال ۱۳۹۴ انجام شد. ۲۰ زن چاق مبتلا به دیابت نوع ۲ (میانگین سنی ۲/۶۰±۵۲/۱۵  سال و شاخص توده بدنی ۲/۴۶±۳۳/۸۵ کیلوگرم بر متر مربع)، به­ طور تصادفی در دو گروه تجربی (۱۰ نفر) و کنترل (۱۰ نفر) قرار گرفتند. گروه تجربی ۸ هفته تمرینات پیلاتس را ۳ جلسه در هفته و هر جلسه به ­مدت ۶۰ دقیقه اجرا کردند، در حالی­که گروه کنترل هیچگونه فعالیت منظمی نداشتند. ترکیبات بدنی، گلوکز، انسولین، شاخص مقاومت به انسولین، ویسفاتین و حداکثر اکسیژن مصرفی در هر دو گروه، قبل و بعد از مداخله، اندازه­ گیری شد. برای مقایسه تغییرات درون­ گروهی از آزمون آماری t وابسته و جهت مقایسه تغییرات بین­ گروهی از تست t مستقل توسط نرم افزار آماری SPSS-۲۳ استفاده شد. یافته­ها: نتایج نشان داد که تمرینات پیلاتس باعث کاهش معنادار وزن (۰/۰۰۱=p)، درصد چربی (۰/۰۲۱=p)، گلوکز خون (۰/۰۰۴=p)، انسولین (۰/۰۰۲=p)، مقاومت به انسولین (۰/۰۰۰=p)، ویسفاتین (۰/۰۲۵=p) و افزایش معنادار حداکثر اکسیژن مصرفی (۰/۰۳۶=p) آزمودنی­های گروه مداخله در مقایسه با گروه کنترل شد. نتیجه­گیری: تمرینات پیلاتس، ویسفاتین پلاسما و مقاومت به انسولین را در زنان چاق مبتلا به دیابت نوع ۲ کاهش می­دهد؛ بنابراین در افراد دیابتی چاق، به منظور کاهش قندخون و عوارض ناشی از دیابت می توان از این تمرینات بهره گرفت.

کلیدواژه ها:

Diabetes Mellitus ، Obese ، Insulin ، Visfatin ، دیابت ملیتوس ، چاقی ، انسولین ، ویسفاتین