رابطه بین مشارکت و نگرش والدین به دستاوردهای فرزندان در مدرسه

جوامع به طور عام و مربیان به طور خاص بر این باورند که مشارکت خانواده و والدین عامل اصلی بسیاری از موفقیت ها و همچنین بسیاری از آسیب ها در آموزش و پرورش امروزی است. هدف این پژوهش بررسی مقالات در مورد رابطه بین مشارکت یا نگرش والدین با پیشرفت تحصیلی فرزندان بود. برخی از متغیرهایی که مشارکت یا نگرش والدین را در مقاله تعریف می کنند عبارتند از: سبک فرزندپروری، انتظارات و آرزوهای والدین، قوانین خانه و نظارت والدین، ارتباط بین والدین و فرزندان، فعالیت های خانه کودکان، نگرش والدین نسبت به مدرسه (بررسی تکالیف فرزندان، ارتباط والدین با معلمان و مشارکت والدین در فعالیت های مدرسه کودکان). فرآیند بررسی شامل گردآوری و مرور مقالات، متا-آنالیز ها و بررسی های مربوط به مشارکت والدین و تاثیر آن بر پیشرفت تحصیلی کودکان در سطوح راهنمایی و دبیرستان بود. یافته های حاصل از این بررسی، متغیرهای متعددی را نشان داد که به طور مداوم با سطوح بالای پیشرفت تحصیلی مرتبط هستند: سبک فرزندپروری مقتدرانه، انتظارات و آرزوهای بلند و واضح والدین برای نتایج تحصیلی فرزندانشان، ارتباط بین والدین و فرزندان در مورد فعالیت های مدرسه و برنامه های آینده ، ارتباط والدین با معلمان در مورد پیشرفت یا مشکلات فرزندشان. در پایان به برخی از محدودیت های اصلی پژوهش ها می پردازیم که شامل موارد زیر است: استفاده از طرح های تحقیقاتی غیرتجربی، ناهماهنگی در تعریف مفهوم مشارکت والدین در مطالعات مختلف، ناهماهنگی نتایج در بین فرهنگ ها، نادیده گرفتن نقش تعدیل کننده. برخی از عوامل اجتماعی-جمعیتی مانند ساختار خانواده یا وضعیت اجتماعی-اقتصادی، تعداد فرزندان در خانواده و غیره است. یافته های این بررسی اهمیت تاثیر والدین بر پیشرفت تحصیلی کودکان را برجسته می کند. بنابراین در طراحی سیاست های آموزشی و مداخلات مختلف آموزشی باید به دخالت این عامل اصلی در موفقیت کودکان بیشتر توجه داشت. مدارس باید سیاست های خود را در رابطه با مشارکت والدین بازنگری کنند و یک استراتژی آموزشی ایجاد کنند که در آن خانواده و معلمان مسئولیت متقابل پیامدهای کودکان را بر عهده می گیرند.

کلیدواژه ها:

مشارکت ، والدین ، فرزندان