بازنمایی شخصیت مهاجرین افغانستانی در سینمای ایران (مطالعه موردی: فیلم های باران، حیران، چند متر مکعب عشق، شنل، رفتن)

از مهم ترین بحث ها در مطالعات فرهنگی و رسانه ای که امروزه از جایگاه خاصی برخوردار است بحث بازنمایی می باشد. سینما هم که از مهم ترین رسانه های مدرن در عصر حاضر است علاوه بر اینکه به بازنمایی جامعه می پردازد، خود نیز الگوهایی را برای جامعه مطرح می کند به علت اثرگذاری بالای این رسانه این الگوها به سرعت در جامعه رواج می یابند. این پژوهش با عنوان «بازنمایی شخصیت مهاجرین افغانستانی در سینمای ایران» مطرح و به بررسی چگونگی این بازنمایی در فیلم های ساخته شده توسط کارگردانان ایرانی که به عنوان نمونه ما به فیلم های «باران» ساخته مجید مجیدی، «حیران» ساخته شالیزه عارف پور، «چند متر مکعب عشق» ساخته جمشید محمودی، «شنل» ساخته حسین کندری و فیلم «رفتن» ساخته نوید محمودی پرداخته ایم. روش پژوهش دراین مقاله روش کیفی است و از تکنیک نشانه شناسی استفاده شده است. با توجه با الگوی متفاوت نشانه شناسی از سوی اندیشمندان این عرصه، الگوی انتخابی برای تحلیل فیلم های مورد نظر، الگوی رمزگان سه گانه جان فیسک که عبارت از رمزگان اجتماعی، رمزگان فنی و رمزگان ایدئولوژیکی می باشد و با ارجاعات و دلالت های موجود در متن فیلم های مورد بررسی، مشخص شده است. آنچه از بررسی و با تمرکز بر این الگوها از این فیلم ها به دست می آید نشان از این دارد که سینمای ایران به نوعی بازنمایی که از مهاجرین افغانستانی دارد نوعی دگرسازی از مهاجرین دارد، که به صورت کلی باعث بزرگ نمایی ناهنجاری های اجتماعی ناشی از مهاجرت مهاجرین در ایران دارد و آنچه که ازمهاجر افغانستانی در این فیلم ها به مخاطب منتقل می گردد، فرهنگی ضعیف، فقر، آوارگی و زیردست بودن و حتی پایمال شدن حقوقی که حق آن هاست.

کلیدواژه ها:

بازنمایی ، مهاجرین افغانستانی ، سینمای ایران