نقش نماز در تقرب به خدا ی سبحان از منظر نهج البلاغه

بهترین عمل و برترین وسیله ی تقرب به سوی خداوندمتعال نماز است. از منظر نهج البلاغه، نماز گناهان را همچون برگهای پائیزی میریزد و غل و زنجیرهای معاصی را ازگردنها میگشاید. نماز معرفت فطری مومن را صیقل می دهد و جلوه گر و قویتر و روشنتر و بیدارتر و زنده تر می سازد. خدای سبحان در اثر اخلاص، حضور قلب، خضوع و خشوع و رعایت حق نماز، نوری به قلب مومن می تاباند که او را از حجاب ها؛ از تاریکیهای جهل، شک و ریب، غفلت و نسیان، معصیت و کبر، خارج می گرداند؛ نوری که همه حواس مومن از مسیر آن نور به جریان می افتند؛ گوش او را از شنیدن هر سخنی جز سخن حق باز می دارد و چشم او را از مشاهده حرام، منع می کند و نگاه او را به درک حقیقت و باطن اشیا و مشاهده شکوه و جلال هستی معطوف می دارد. عبدصالح خداوند در اثر تمرکز و حضور قلب و رعایت حق نماز، قدم در وادی توحید نهاده ، حقیقت ربوبیت و کمال و جمال مطلق الهی را مشاهده می کند و تعلق و ربط بودن خود به خدایمهربان را با چشم دل و نور باطن می بیند و دل به عشق او می سپارد. عبدصالح خداوند در دل می یابد و باور می کند که تنها خدای منان،کمال مطلق است؛ عشق به اوست که بنده ی صالح او را از خود بیخود میکند تا آنجا که جز او را نمیبیند و سودایی جز سودای او در دلش نیست و آنچنان قلب او از یاد خداوند سرشار میشود که جایی برای شیطان و وسوسه هایش باقی نمی گذارد و مقام ربوبی را هیچگاه از یاد نمی برد و در راهی جز اطاعت او گام نمی زند.

کلیدواژه ها:

امیرالمومنین (علیه السلام) ، نهج البلاغه ، نماز ، تقرب به خداوند