عدالت اجتماعی در دیدگاه حضرت علی (ع) و آرا متفکرین غربی

عدالت از رسالت های اصلی تمام پیامبران الهی و از آرمان های همه انسان ها در طول حیاتشان است. عدالت از جمله اموری است که خوبی آن به وسیله عقل، قابل تشخیص است و اجرای آن تابع شرط و مصلحت نیست و خود بالاترین مصلحت ها است؛ به همین علت است که عدالت، دوست و دشمن و مومن و کافر نمی شناسد و همه را به یک چشم می نگرد. پژوهش حاضر مبتنی بر تحقیقات کتابخانهای با نگاه متمرکز به کتاب شریف نهجالبلاغه و شروح و کتب معتبر مرتبط با آن است که در حقیقت جنبه علمی-مروری دارد. یافته های پژوهش حاضر مبین آنست که اگرچه مفهوم عدالت و عدالت اجتماعی در غرب و اسلام شباهت های اندکی دارند؛ اما از نظر مبانی و سیر تطور هرکدام با توجه به زمان و مکانی که در آن بوده اند متفاوت هستند بگونه ای که بسیاری از اندیشمندان مذکور در تعریف و تفسیر مفهوم عدالت تا حد بسیار زیادی راه صحیح را پیموده اند. اما ایرادی که به آن ها وارد است، این است که تنها به یک بعد از حقیقتی چند بعدی پرداخته و دیگر ابعاد و ارکان آن را مورد توجه قرا ر نداده اند، در حالی که اسلام با نگرشی جامع به این موضوع پرداخته و عدالت را از زوایای مختلف مورد بحث قرار داده است به گونه ای که در جامعه اسلامی حقی از کسی ضایع نشود این استنباط عمدتا در مقایسه آثار افلاطون، راولز، شهید مطهری و کلام حضرت علی (ع) حاصل شده که در مقاله حاضر به بسط آن پرداخته شده است.

کلیدواژه ها:

عدالت اجتماعی ، حضرت علی (ع) ، نهج البلاغه ، افلاطون ، راولز.