امر به معروف و نهی از منکر از منظر نهج البلاغه

آیات متعددی از قرآن کریم به طور صریح و یا به گونه غیر مستقیم به تشویق و ترویج امر به معروف و نهی از منکر می پردازد و نیز احادیث متنوع و بسیاری از کتب حدیثی شیعه و اهل سنت به ویژه روایات مکرری از نهج البلاغه امام علی (ع) که در حقیقت ترجمان وحی و تفسیر قرآن محسوب می شوند، در فضیلت، اهمیت، شرایط و آثار این دو فریضه بزرگ الهی وارد شده اند. قرآن به عنوان منشور کلی هدایت و ترسیم خطوط کلی آن، اغلب به اجمال در مباحث ورود نموده و معصومان علیهم السلام به عنوان مفسران قرآن به تفسیر و تفصیل کلیات آن پرداخته اند. امر به معروف و نهی از منکر، بر اساس آیات قرآن، در کنار امر به اقامه صلوه قرار داده شده، سنت و سیره خداوندی و نیز سنت و سیره پیامبر اکرم (ص) قلمداد شده است و از منظر علی (ع) تمام اعمال نیک و جهاد در راه خدا در برابر امر به معروف و نهی از منکر همچون آب دهان است در مقابل دریایی عمیق و پهناور. چنانکه قوام شریعت را امر به معروف و نهی از منکر دانسته و آن را افضل اعمال خلق معرفی نموده است. این نوشتار تلاش نموده تا دو بحث مهم امر به معروف و نهی از منکر را که در آیات به اجمال مطرح شده، با استناد به شیوه کتابخانه ای به پیشگاه سرآمد و پیشگام مفسران قرآن، علی (ع) برده و از چشمه خالص و زلال حضرتش، تفسیر و تفصیل آیات مربوطه را جویا شود.

کلیدواژه ها:

قرآن ، نهج البلاغه ، علی(ع) ، امر به معروف ، نهی از منکر.