بررسی پیشگیری اولیه فرد مدار با چشم انداز به نهج البلاغه

در دنیای پیچیده کنونی ، موضوع مبارزه با جرم و نحوه برخورد با مجرمین به مساله ای دشوار و بغرنج تبدیل شده است .چرا که برخی از اندیشمندان حقوق کیفری بر اقدامات کیفری و اعمال مجازات اصرار دارند و برخی دیگر با اشاره به ناکارآمدی کیفر در مهار و کاهش وقوع جرم، با تکیه بر یافته های دانش جرم شناسی بر مقابله با علل و عوامل و بستر های جرمزا و به بیان دیگر بر پیشگیری از وقوع جرم تاکید می نمایند.البته دیدگاه اخیر مبنی بر توجه بر برنامه ها و راهکار های پیشگیرانه سابقه چندانی در بین اندیشمندان غیر اسلامی حقوق کیفری ندارد چرا که حدود دویست سال پیش و با ظهور مکتب تحققی در حقوق کیفری مطرح شده است .اما با نگاه اجمالی به آموزه ها و معارف دین اسلام متوجه خواهیم شد که حدود چهارده قرن پیش در تعالیم رهبران حکومت های اسلامی و منابع مکتوب دینی تاکید به تقدم پیشگیری بر درمان در مواجهه با جرم و انحرافات اجتماعی بوده است . با استفاده از روش توصیفی - تحلیلی یافته های این تحقیق دلالت براین دارد که بخش قابل توجهی از آموزههای نهج البلاغه در حوزهها و مضامین مختلف اعتقادی ، اخلاقی ،تربیتی ، اقتصادی ، اجتماعی ، سیاسی ، روان شناسی و حقوقی مرتبط با راهکارهای مبارزه با جرم و پیش گیری از وقوع جرم است که در قالب الگوی سه مرحله ای پیشگیری قابل ارائه می باشد که راهبرد اصلی و زیربنایی این آموزهها مبتنی بر رویکرد پیش گیرانه می باشد. یعنی ، سیاست پیش گیری از جرم در نهج البلاغه اولی بر سیاست کیفری و مجازات می باشد.

کلیدواژه ها:

جرم شناسی پیشگیری ، نهج البلاغه ، سیاست کیفری ، پیشگیری اولیه ،