تقابل الگوی زیست اقتصادی براساس منویات نهج البلاغه و رویکردهای جامعه وخانواده ایرانی

زیست اقتصادی که منطبق با موازین عقلانی بوده و امام معصوم نیز بر آن صحه گذارده باشد، همان مدیریت صحیح مصرف است . نظام اسلامی معتقد به یک جامعه ثروتمند معتقد به رشد اقتصادی است ، نه یک جامعه فقیر و عقب مانده . اما رشد اقتصادی برای عدالت اجتماعی و برای رفاه عمومی ، مساله اول نیست . آنچه در درجه اول است ، این است که فقیر و محروم در جامعه نباشد و تبعیض در استفاده از امکانات عمومی قابل پذیرش نیست . به همین منظور در پژوهش جاری که به شیوه تحلیلی -توصیفی و با استفاده از مطالعات کتابخانه ای انجام گردیده ، مقوله زیست اقتصادی براساس نگرش نهج البلاغه به این موضوع و رویکردهای جامعه ایرانی نسبت به مسائل پیرامون اقتصاد خانواده مورد بررسی قرار گرفته است . نتایج حاکی از آن است که نگاه امام علی (ع ) به مصرف ، هم از بعد سلبی که به معنی صرفه جویی است و هم از بعد ایجابی که به معنی بهینه سازی مصرف به هنگام و به اندازه است ، جایگاه و اهمیت مدیریت مصرف را دو چندان می نمایاند. از دیدگاه ایشان اصولی چند از جمله : اصل نیاز، تقدیر معیشت و اصل اعتدال بر مصرف حاکم است که تبیین این اصول و توصیه ها این فرهنگ را در خانواده نهادینه می کند که مصرف صحیح نوعی ارزش است و این از نگاه مدیریتی ، یعنی بسترسازی از نگاه اسلام برای ارتقاء سطح مدیریت مصرف راهکارهایی توصیه شده است که می توان به اعتدال در مصرف ، قناعت ، برنامه ریزی و.. اشاره نمودلذا. نیاز هست تا در جامعه ایرانی این رویکرد، با جدیت دنبال شود.

کلیدواژه ها:

نهج البلاغه ، زیست اقتصادی ، مدیریت مصرف زندگی ، اقتصاد اسلامی ، قناعت ورزی