زیست بوم شرافتمدانه زن در نامه ۳۱ نهج البلاغه

کتاب شریف نهج البلاغه ،منشوری برای خود ساختگی فردی و اجتماعی است، حضرت علی علیه السلام درنامه ۱۳ این کتاب که خطاب به فرزند خود امام حسن علیه السلام می باشد توصیه هایی میکنند که در ضمنآنها،چند توصیه، در مورد زنان است، و از آن جا که دربرخورد با توصیه های حضرت در مورد زنان،رویکردهای متفاوتی وجود دارد، که گاه بارویکرد انتقادی به سخنان ایشان برخورد میشود و گاه باتاویلوتوجیهاتی که هیچ ظهوری ندارند، نویسنده ضروری دانسته که این چند توصیه را باتوجه به حفظ جایگاهوکرامت زن، بررسی کرده و نشان دهد توصیه های حضرت، همه در جهت ارزش گذاری صحیح برای زنان وچون نکاتی طلایی برای زیست شرافتمندانه زنان است، روش تحقیق در این نوشته از نوع کتابخانه ای وبه شیوهتوصیفی –تحلیلی است . ازیافته های تحقیق این است که هرچند به این نامه، در آثار پراکنده ومستقلی پرداختهشده است؛ لکن آنچه این بین،ناگفته مانده این است که این نکات، در جهت حفظ کرامت زنان است و اگر درظاهر برعلیه زنان است باتوجه به ساختار فیزیولوژی، روحی و روانی زن، تماما به نفع او خواهد بود،به گونه ایکه شاقولی برای شناخت نظامهای جدید فکری متعدد درمورد زنان است.

کلیدواژه ها:

زنان ، زیست شرافتمندانه ، کرامت ، نامه ۱۳ ، نهج البلاغه