نقش مربی گری در توسعه مهارت های حل مسئله و فردی نوجوانان با استفاده از هوش مصنوعی

این مقاله به بررسی نقش مربی گری در توسعه مهارت های حل مسئله و فردی نوجوانان، با تاکید بر استفاده از فناوری های نوین ، به ویژه هوش مصنوعی ، می پردازد. در ابتدا، نظریه های مطرح در حوزه مربی گری ، مانند نظریه یادگیری اجتماعی بندورا و منطقه رشد تقریبی ویگوتسکی ، بعنوان چارچوب مفهومی مورد بررسی قرار گرفته و تاثیر مربی گری بر تقویت مهارت های حل مسئله تحلیل می شود. سپس ، با تحلیل یک مطالعه موردی از پلتفرم آموزشی DreamBox، چگونگی استفاده از الگوریتم های هوش مصنوعی برای بهبود و شخصی سازی فرایند یادگیری نوجوانان و ارائه بازخوردهای لحظه ای و سازگار با نیازهای فردی هر دانش آموز مورد بحث قرار می گیرد. نتایج نشان می دهد که ترکیب مربی گری انسانی و هوش مصنوعی می تواند موجب بهبود اعتماد به نفس ، خود اگاهی ، تاب آوری و مهارت های ارتباطی در نوجوانان شود. این مقاله همچنین بر چالش های احتمالی از جمله محدودیت های هوش مصنوعی در تشخیص مسائل عاطفی و روانی نوجوانان تاکید می کند و راهکارهایی برای بهبود عملکرد مربی گری ترکیبی پیشنهاد می دهد. در پایان، به اهمیت به کارگیری مدل های نوین مربی گری در تقویت توانمندی های حل مسئله و توسعه مهارت های فردی نوجوانان اشاره شده و ضرورت تحقیقات بیشتر در این زمینه برجسته می شود.