تاثیر فعالیت های علمی فوق برنامه بر خودکار آمدی و بهبود توانایی سواد علمی دانش آموزان مقطع متوسطه

فرضیه اساسی این مقاله اهمیت فعالیت های علمی فوق برنامه برای دانش آموزان و خودکارآمدی است که در هر یادگیرنده به صورت فردی وجود دارد. هر دو می توانند عوامل مهمی در دستیابی به اهداف یادگیری در مدرسه باشند. اهداف یادگیری می توانند به طور موثر تحقق یابند اگر مدرسه بهترین برنامه ها و برنامه درسی را متناسب با توسعه شخصیت دانش آموزان خود ارائه دهد، بنابراین معلمان باید نقش خود را به طور فعال، خلاقانه و شایسته در مدیریت فرآیند یادگیری در کلاس بازی کنند. این تحقیق تلاش می کند تاثیر مدیریت فوق برنامه های علمی برنامه ریزی شده توسط مدرسه و خودکارآمدی را برای بهبود مهارتهای سواد علمی در دانش آموزان مقطع متوسطه تعیین کند. تمرکز تحقیق بر میزان تاثیر مدیریت علمی و خودکارآمدی در بهبود مهارتهای سواد علمی در موضوعات علوم طبیعی با استفاده از رویکرد کمی به مدل تحقیق میدانی از طریق مصاحبه ها، مشاهدات و توزیع پرسشنامه ها به دانش آموزان به عنوان نمونه است . یافته های نتایج پژوهش عبارتند از (۱) تاثیر چشمگیری بین مدیریت خوب فوق برنامه های علمی و افزایش سواد علمی در دانش آموزان وجود دارد، با میزان ۰۰۵.۰ با ارزش اطمینان ۵% (۲) تاثیر چشمگیری بین خودکارآمدی و افزایش سواد علمی به میزان ۰۰۲.۰ با ارزش اطمینان ۵% وجود دارد و (۳) سطح اثربخشی این دو عامل از مقدار تعیین نایگل کرکه به میزان ۴.۸۳% دیده می شود و می توان گفت که سطح اثربخشی بالایی دارد، در حالی که ۶.۱۶% مربوط به عوامل دیگری است که در این تحقیق شامل نشده اند.

کلیدواژه ها:

مدیریت فوق برنامه ، خودکارآمدی ، سواد علمی .