اثربخشی آموزش خودشفابخشی بر خود ارزشمندی مشروط و نشانه های اضطراب اجتماعی دختران نوجوان بدسرپرست و بی سرپرست

خود ارزشمندی مشروط۱ بدان اشاره دارد که برخی دوست داشتن ها و نداشتن ها، قضاوت در مورد میزان ارزش و ترجیح های خود را مشروط به اما و اگرها و شرایط مختلف می دانند. نوجوانان بدسرپرست و بی سرپرست دارای اضطراب اجتماعی ، به طور قابل توجهی در فعالیت های روزمره، کارکرد حرفه ای ، تحصیلی یا فعالیت ها و روابط اجتماعی با دشواری هایی روبرو می شوند. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش خودشفابخشی بر خود ارزشمندی مشروط و نشانه های اضطراب اجتماعی دختران نوجوان بدسرپرست و بی سرپرست شهر بابل انجام شد. روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دختران بد سرپرست و بی سرپرست تحت پوشش انجمن خیریه تبسم مه چهرگان دارای نشانه های اضطراب اجتماعی در سال ۱۴۰۳ بودند که تعداد ۳۰ نفر از آنها به عنوان نمونه آماری ، به روش نمونه گیری در دسترس و براساس ملاکهای ورود تحقیق ، انتخاب شدند. سپس به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر کدام ۱۵ نفر) جایگزین شدند. ابزارهای اندازه گیری مورد استفاده شامل پرسشنامه های خودارزشمندی مشروط کروکر و همکاران (۱۹۸۷) و اضطراب اجتماعی کانور و همکاران (۲۰۰۰) بود. برای تجزیه و تحلیل دادههای بدست آمده و روشهای آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و تحلیل کوواریانس و بررسی فرضیه های تحقیق با سطح اطمینان ۰۵.۰α= و ۰۱.۰α= (آماراستنباطی ) از نرم افزار SPSS نسخه ۲۴ استفاده گردید. نتایج حاصله نشان داد که در سطح (۰۱/۰(P< اهمیت آموزش خودشفابخشی موجب کاهش اضطراب اجتماعی و افزایش خودارزشمندی مشروط در دختران نوجوان بدسرپرست و بی سرپرست شده است . بنابراین در کل می توان نتیجه گرفت از آموزش خودشفابخشی برای کاهش اضطراب اجتماعی و اافزایش خودارزشمندی و بالا رفتن اعتماد به نفس در دختران نوجوان بدسرپرست و بی سرپرست جهت بهبود موقعیت اجتماعی این افراد در جامعه می توان استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

خودشفابخشی ، خودارزشمندی مشروط ، اضطراب اجتماعی ، نوجوان بدسرپرست و بی سرپرست