اثربخشی آموزش خودشفابخشی بر نشخوار خشم و نشانه های اضطراب اجتماعی دختران نوجوان بدسرپرست و بی سرپرست

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش خودشفابخشی بر نشخوار خشم و نشانه های اضطراب اجتماعی دختران نوجوان بدسرپرست و بی سرپرست شهر بابل انجام شد. روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دختران بد سرپرست و بی سرپرست تحت پوشش انجمن خیریه تبسم مه چهرگان دارای نشانه های اضطراب اجتماعی در سال ۱۴۰۳ بودند که تعداد ۳۰ نفر از آنها به عنوان نمونه آماری ، به روش نمونه گیری در دسترس و براساس ملاک های ورود تحقیق ، انتخاب شدند.سپس به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر کدام ۱۵ نفر) جایگزین شدند. ابزارهای اندازهگیری مورد استفاده شامل پرسشنامه های نشخوار خشم سوخودولوسکی و همکاران (۲۰۰۱) و اضطراب اجتماعی کانور و همکاران (۲۰۰۰) بود. برای تجزیه و تحلیل داده های بدست آمده و روشهای آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و تحلیل کوواریانس و بررسی فرضیه -های تحقیق با سطح اطمینان ۰۵.۰α= و ۰۱.۰α= (آماراستنباطی ) از نرم افزار SPSS نسخه ۲۴ استفاده گردید. نتایج حاصله نشان داد که در سطح (۰۱/۰(P< اهمیت آموزش خودشفابخشی موجب کاهش نشخوار خشم و اضطراب اجتماعی در دختران نوجوان بدسرپرست و بی سرپرست شده است . بنابراین در کل می توان نتیجه گرفت از آموزش خودشفابخشی برای کاهش نشخوار خشم و اضطراب اجتماعی در دختران نوجوان بدسرپرست و بی سرپرست می توان جهت بهبود موقعیت اجتماعی این افراد در جامعه می توان استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

خودشفابخشی ، نشخوار خشم ، اضطراب اجتماعی ، نوجوان بدسرپرست و بی سرپرست