اثر بخشی طرحواره درمانی بر ناگویی هیجان و طرحواره های ناسازگار اولیه در زنان افسرده مراجعه کننده به کیلینیک های روانشناسی

این تحقیق به منظور تعیین اثر بخشی طرحواره درمانی بر ناگویی هیجان و طرحواره های ناسازگار اولیه در زنان افسرده مراجعه کننده به کیلینیک های روانشناسی صورت گرفت . جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه زنان مراجعه کننده به کلنیک های مشاوره ناحیه ۵ شهر تهران (۴۲ کلنیک دولتی و غیردولتی )که از بین مناطق ۲۲گانه شهر تهران به صورت تصادفی انتخاب شد در نیمسال دوم سال ۱۴۰۲ می باشند . جهت تعیین نمونه با توجه به جامعه افراد ۲۵-۴۵ سال که نمرات پرسشنامه افسردگی بک ، را توسط روان پزشک دریافت نمودند و تشخیص افسرده دریافت کردند به صورت هدفمند انتخاب و سپس پرسشنامه ناگویی هیجان و طرحواره ناسازگار اولیه بر روی آن ها اجرا شد. از بین آن ها ۳۰ نفر به صورت تصادفی انتخاب و سپس با همین روش به دو گروه ۱۵ نفره(آزمایش و گواه) گمارده شدند و پرسشنامه ناگویی هیجانی تورنتو(۱۹۹۷) و پرسشنامه طرحواره ناسازگار اولیه یانگ (فرم کوتاه) بر روی آن ها اجرا شد. سپس گروه آزمایش مداخله به مدت ۱۰ جلسه ، هفته ای دوبار، هر جلسه ۱ ساعت ، پروتکل طرحواره درمانی یانگ و همکاران( ۲۰۱۱) را دریافت نمودند و گروه کنترل هیچ مداخله ای را دریافت ننمود و سپس پس آزمون برای هر دو گروه اجرا شد. جهت تجزیه و تحلیل اطلاعات، تحلیل کوواریانس چند متغیره به کار رفت و نتایج نشان داد که بین میانگین های پس آزمون در گروه آزمایشی و کنترل از لحاظ ناگویی هیجان و طرحواره های ناسازگار اولیه تفاوت آماری معنی داری وجود دارد. نتیجه گیری : نتایج نشان داد که طرحواره درمانی بر تمامی متغیرهای وابسته تاثیرگذار بوده است و بیشترین تاثیر آن بر متغیر طرحواره های ناسازگار اولیه بوده است .

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، ناگویی هیجان ، طرحواره های ناسازگار اولیه و افسردگی .