چارچوب اجتماعی - محیطی ادغام بادگیرهای سازه کششی سبک در بافت شهری گرم - خشک معاصر تهران

بادگیرها ابزارهای منحصر به فردی هستند که در هوای گرم و خشک منطقه خاورمیانه بسیار کارآمد هستند. بادگیر از جرم حرارتی ، تکنیک های تبخیر و خاصیت دودکشی برای رساندن آسایش به ساکنان ساختمان استفاده می کند. بادگیرهای بومی برای تعدیل دمای هوای داخلی مفید هستند با این حال، استفاده از تکنیک های تهویه طبیعی به عنوان استراتژی غیرفعال در دهه های اخیر منسوخ شدهاند و چند دلیل برای آن منسوخ شدن، وجود دارد. مشکلات نگهداری، عدم استفاده از روشهای تصفیه هوای شهری، کاهش راندمان خنک کننده به دلیل الگوهای جریانهوا اصلاح شده، تغییرات استفاده از فضای قابل سکونت ، و وابستگی به سیستم های خنک کننده مکانیکی . از سوی دیگر، سازههای کششی این پتانسیل را دارند که به عنوان ابزاری برای ارتقا بادگیرها و استفاده از آنها در بافت شهری مدرن که به کاهش انرژی نیز کمک می کند، در نظر گرفته شوند. احیای صنعت نساجی بومی نیز از دیگر مزایای استفاده از این نوع سازه است . این پژوهش سعی در ارائه روشی دارد تا با ادغام و سازگاری بادگیرها و سازههای کششی ، کنترل ساکنان، کنترل جریان هوا و استفاده مجدد از جرم حرارتی سنگین و ارائه مدل پیشنهادی، شرایط محیط زیستی را برای ساکنان با استفاده از فاکتورهایی مثل عملکرد منسوجات سبک ، فیلتراسیون ذرات، انرژی جنبشی تبدیل شده و پاسخ نوری برای سایه زنی غیرفعال یا استراتژیهای نور طبیعی روز بهبود ببخشد. هدف اصلی این پژوهش تعریف پارامترهای مورد نیاز برای افزایش سازگاری با بادگیر و همچنین سیستم خنک کننده تهویه طبیعی برای رضایت ساکنان می باشد. در این پژوهش روشهایی برای توسعه انتقال حرارت و تجزیه و تحلیل جریان هوا از ادغام بین بادگیرها و سازههای کششی پیشنهاد شدهاند. این تحقیق روشهایی را برای سازگاری بادگیرها در ساختمانهای موجود شهر تهران با استفاده از سازههای کششی پیشنهاد می کند.

کلیدواژه ها:

بادگیر ، طراحی سازگار ، معماری پاسخگو به آب و هوا ، اقلیم