شبیه سازی روش درمانی برای توان بخشی مچ پا با استفاده از روش بیورزونانس

یکی از مهم ترین اندام های بدن پا می باشد که تحت فعالیت های روزانه قرار دارد. مفصل مچ پا به عنوان اصلی ترین عامل حرکت پا، تحت تاثیر عوامل مختلفی همچون آسیب دیدگی و کاهش عملکرد با افزایش سن می باشد و درنهایت منجر به تداخل در عملکرد پا می شود. توان بخشی از این جهت حائز اهمیت است که به بهبود عملکرد مچ پا کمک کرده و اختلالات ناشی از آسیب دیدگی را کاهش می دهد. با این حال توان بخشی به روش های سنتی محدود هستند و نیاز به حضور مداوم یک درمانگر دارند. استفاده از رویکرد بیورزونانس در تشخیص و درمان در مطالعات مختلفی استفاده شده که منجر به بهبود عملکردهای حسی و حرکتی گردیده است. تاکنون در پژوهشی به بررسی عملکرد روش درمانی بیورزونانس در توان بخشی مچ پا اشاره نشده است. لذا در پژوهش حاضر، از روش بیورزونانس در توان بخشی مچ پا استفاده می شود. پژوهش حاضر براساس هدف، کاربردی بوده و در جمع آوری داده ها و اطلاعات مورد نیاز از اسناد و مدارک کتابخانه ای و پایگاه های اطلاعاتی بهره برده شده است. شبیه سازی روش توانبخشی مچ پا براساس مقادیر ماکزیمم گشتاور، نیروی عمودی و سرعت زاویه ای مچ می باشد. محدوده سنی افراد حاضر در مطالعه بین ۲۰ تا ۶۵ سال بوده و محاسبات شبیه سازی در نرم افزار Matlab صورت گرفته است. در نهایت ۵۰ نفر مورد آزمون قرار گرفتند و محاسبات آماری نیز با نرم افزار SPSS انجام شد. افراد به سه گروه قوس بلند (High Arch)، قوس کوتاه (Low Arch) و نرمال تقسیم شدند. در این پژوهش از معیار قوس تغییر داده شده (MAI) در دو حالت پویا و ایستا استفاده شد. با مقایسه میانگین MAI در دو حالت پویا و ایستا نشان داده شد که در وضعیت پویا، در سه گروه اختلاف معناداری وجود ندارد، اما در وضعیت ایستا، میانگین Peak Pressure A. I در گروه نرمال و قوس بلند و نیز دو گروه قوس کوتاه و قوس بلند با یکدیگر متفاوت بود (۰۵/۰< P). بنابراین این پژوهش نشان داد که بین متغیر بیورزونانس و MAI همبستگی خوبی برقرار است و استفاده از روش درمانی بیورزونانس به خصوص در افراد آسیب دیده در ناحیه مچ پا نسبت به افراد سالم موثرتر بود.

کلیدواژه ها:

توان بخشی ، مچ پا ، بیورزونانس ، رباتیک