جانمایی فضایی در طراحی معماری با استفاده از هوش مصنوعی

یکی از اولین مراحل فرآیند طراحی معماری، جانمایی فضایی است. تحولات اخیر در فناوری های دیجیتال، بویژه هوش مصنوعی بر علاقه معماران و پژوهشگران به موضوع استفاده از قدرت محاسباتی کامپیوترها جهت کمک به طراحان در جانمایی فضایی افزوده است. با خودکارسازی جانمایی فضایی، می توان فرآیند طراحی را به میزان قابل توجهی سرعت بخشید. پژوهش حاضر با مروری بر پیشینه کاربرد هوش مصنوعی در طراحی معماری و جانمایی فضایی، به معرفی روش های جانمایی فضایی می پردازد و چالش ها و فرصت های استفاده از AI در این زمینه مورد بحث قرار می گیرد. بر این اساس، می توان نتیجه گرفت در مسئله خلق جانمایی فضایی معماری پارامترها و فاکتورهای متعددی دخیل می باشند که شامل دو گروه پارامترهای کمی و کیفی می شود. پژوهشگران از روش های طراحی مانند الگوریتم گراف، الگوریتم ژنتیک، دستور زبان شکلی، تبادل جفتی و روش های دیگر بهره گرفتند تا پارامترهای کمی را وارد روند بهینه سازی کنند ولی لحاظ کردن پارامترهای کیفی در مسائل خودکارسازی جانمایی فضایی امر بسیار پیچیده ای است.

کلیدواژه ها:

جانمایی فضایی ، هوش مصنوعی ، یادگیری عمیق ، طراحی مولد ، خودکارسازی طراحی