اثر بخشی آموزش مهارت ارتباط موثر بین فردی بر صمیمیت، نشاط ذهنی و احساسات مثبت افراد شرکت کننده در کلاس های مشاوره پیش از ازدواج

هدف از پژوهش حاضر تعیین اثر بخشی آموزش مهارت ارتباط موثر بین فردی بر صمیمیت، نشاط ذهنی و احساسات مثبت افراد شرکت کننده در کلاس های مشاوره پیش از ازدواج بود. روش این پژوهش، نیمه آزمایشی و از نوع پیش آزمون - پس آزمون با گروه گواه است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه افراد شرکت کننده در کلاس های مشاوره پیش از ازدواج شهر نورآباد می باشد. نمونه مورد نظر با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس ۴۰ نفر در دو گروه آزمایشی و گواه ( ۲۰ نفر گروه آزمایش و ۲۰ نفر گروه گواه ) قرار گرفتند. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش پرسشنامه صمیمیت واکر وتامپسون (۱۹۸۳)، احساسات مثبت وینر و همکاران (۱۹۸۵) و نشاط ذهنی آکسفورد ( ۱۹۸۹)بود. نتایج پژوهش نشان دادند که آموزش مهارتهای ارتباطی با توجه به میانگین صمیمیت افراد شرکت کننده در کلاس های مشاوره پیش از ازدواج گروه آزمایش نسبت به میانگین گروه گواه، موجب افزایش صمیمت شده است. آموزش مهارتهای ارتباطی با توجه به میانگین احساسات مثبت افراد شرکت کننده در کلاس های مشاوره پیش از ازدواج گروه آزمایش نسبت به میانگین گروه گواه، موجب افزایش احساسات مثبت شده است. آموزش مهارتهای ارتباطی با توجه به میانگین نشاط ذهنی افراد شرکت کننده در کلاس های مشاوره پیش از ازدواج گروه آزمایش نسبت به میانگین گروه گواه، موجب افزایش نشاط ذهنی گروه آزمایش شده است.

کلیدواژه ها:

مهارت ارتباط موثر بین فردی ، صمیمیت ، احساسات مثبت ، نشاط ذهنی