بررسی رابطه راهبردهای خودتنظیمی و حمایت اجتماعی با خلاقیت تحصیلی در دانش آموزان پسر پایه دوازدهم شهر کرمانشاه

این مطالعه با هدف بررسی رابطه راهبردهای خودتنظیمی و حمایت اجتماعی با خلاقیت تحصیلی در دانش آموزان پسر پایه دوازدهم شهر کرمانشاه انجام شد. روش پژوهش، کمی- توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه ی آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه دوازدهم شهر کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۱ بود که مشتمل بر ۲۲۶۱ نفر بوده است. حجم نمونه پژوهش با استفاده از جدول کرجسی و مورگان برابر با ۳۲۸ نفر برآورد گردید و نمونه ها به روش خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری اطلاعات پژوهش شامل پرسشنامه های استاندارد خلاقیت کلامی تورنس (۱۹۷۹)؛ راهبردهای خودتنظیمی پینتریچ و دیگروت(۱۹۹۰) و حمایت اجتماعی واکس، فیلیپس، هالی، تامپسون، ویلیامز و استوارت (۱۹۸۶) بود. تجزیه و تحلیل داده های پژوهش با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ و آزمون رگرسیون خطی چندگانه انجام شد. نتایج نشان داد راهبردهای خودتنظیمی و حمایت اجتماعی با خلاقیت تحصیلی دانش آموزان دارای ارتباط معنادار بوده و رابطه حمایت اجتماعی با خلاقیت قوی تر از راهبردهای خودتنظیمی می باشد. نیز هر دو بعد راهبردهای خودتنظیمی یعنی راهبرد شناختی و راهبرد خودتنظیمی با خلاقیت تحصیلی در ارتباط معنادار می باشند و رابطه راهبرد شناختی قوی تر از راهبرد خودتنظیمی با خلاقیت می باشد. نتیجه فرضیه دیگر نشان داد که هر سه بعد حمایت اجتماعی با خلاقیت تحصیلی دانش آموزان در ارتباط مثبت و معنادار بوده؛ به ترتیب حمایت خانواده، حمایت دوستان و حمایت سایر منابع با خلاقیت تحصیلی دانش آموزان در رابطه می باشد (۰۵/۰>P). در مجموع ارتباطات معنی داری بین راهبردهای خودتنظیمی و حمایت اجتماعی با خلاقیت تحصیلی در دانش آموزان وجود داشت.

کلیدواژه ها:

راهبردهای خودتنظیمی ، حمایت اجتماعی ، خلاقیت تحصیلی