بررسی تاثیر روش آرام سازی پیشرونده عضلانی بر میزان اضطراب و علایم حیاتی سالمندان بستری در بیمارستان

سابقه و هدف: اضطراب مسئله شایع دوران سالمندی است. این مطالعه به منظور تعیین تاثیر روش آرام سازی پیشرونده عضلانی بر میزان اضطراب و علایم حیاتی سالمندان مبتلا به بیماری های مزمن بستری در بیمارستان انجام شده است. مواد و روش ها: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی تصادفی دو گروهه یک سو کور درباره سالمندان بستری در بیمارستان رسول اکرم (ص) در کلاله بود. در گروه مداخله و کنترل ۳۸ نفر سالمند بعد از بررسی معیارهای ورود و خروج و تخصیص تصادفی وارد مطالعه شدند. در گروه مداخله انجام تکنیک آرام سازی پیشرونده عضلانی به مدت سه روز متوالی انجام شد. روش جمع آوری داده ها شامل پرسش نامه های روا و پایای اطلاعات دموگرافیک، اضطراب بک و پرسش نامه ثبت علایم حیاتی شامل فشار خون، ضربان قلب و تنفس بود. ملاحظات اخلاقی در این مطالعه رعایت شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS۲۲ و آزمون های آماری توصیفی و استنباطی تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: در این مطالعه بیشتر شرکت کنندگان زن (۳۳/۸۳ درصد) و با میانگین سنی ۹۴/۶۹ سال در گروه کنترل و ۵/۷۲ در گروه مداخله بودند. نتایج مطالعه نشان داد که با وجود کاهش میانگین اضطراب سالمندان در گروه مداخله، میانگین اضطراب پس از مداخله در گروه کنترل و مداخله معنادار نبود. آرام سازی پیشرونده عضلانی در طول زمان، سبب تغییرات نزولی و معنادار در علایم حیاتی سالمندان شده است (P<۰.۰۵). نتیجه گیری: این نتایج می توانند به پزشکان و متخصصان سلامت کمک کنند تا راهکارهای مناسب تری در مدیریت و کنترل اضطراب و شاخص های حیاتی ارائه دهند.

کلیدواژه ها:

Aged ، Anxiety ، Autogenic training ، Vital signs ، آموزش اتوژنیک ، اضطراب ، سالمند ، علایم حیاتی