نگاهی کوتاه به جریان های شعری جدید و فرایند نوگرایی در شعر فارسی معاصر

پیامدهای ناشی از تقابل سنت و مدرنیسم در جامعه ی سنتی ایران در قرن گذشته(۱۳ه . ش /۱۹.م)، نه تنها به تحولات سیاسی- اجتماعی (مشروطه) گسترده ای انجامید بلکه ادبیات، و به ویژه شعر فارسی را تحت تاثیر قرار داد و به تدریج در سبک، زبان، بیان، موضوع، محتوا، قالب، اندیشه، تخیل، نظام زیباشناختی و ...(عناصر ذاتی) آن تغییرات اساسی ایجاد کرد. نتیجه ی این تغییرات، علاوه بر گسترش ظرفیت های فکری، زبانی، ادبی، و ... در شعر فارسی، ظهور جریان های شعری جدیدی را در پی داشت که هر یک ضمن داشتن ویژگی های خاص، در حرکت تدریجی و کمال جویانه ی شعر سنتی به سوی درک و دریافت مدرنیسم و رسیدن به سبک ها و قالب های مدرن (نیمایی، شاملویی) نقش بسزایی ایفا کرد. با توجه به جایگاه این جریان های شعری در ارتقای شعر فارسی معاصر، این مقاله در نظر دارد ضمن نگاهی کوتاه به اوضاع سیاسی- اجتماعی ایران، مقارن مشروطه، مفاهیمی چون فلسفه ی تحول در شعر سنتی، فرایند نوگرایی، جریان های مهم شعری، و چگونگی گسترش ظرفیت- های ساختاری، زبانی، هنری، خیالی، و ... را در شعر معاصر مورد مطالعه قرار دهد.

کلیدواژه ها:

سنت ، مدرنیسم ، تحولات سیاسی- اجتماعی ، شعرفارسی ، موضوع ، قالب ، محتوا.