چگونه توانستم پرخاشگری(کتک کاری) دانش آموزم را درپایه ی پنجم برطرف کنم!؟

پرخاشگری (aggression) عبارت است از رفتاری که هدف آن آسیب زدن به خود یا دیگری است. در این تعریف قصد ونیت فرد مهم است، یعنی رفتاری پرخاشگری محسوب می شود که از روی قصد و عمد برای آسیب زدن به دیگری یا به خود انجام گرفته باشد. اعمال پرخاشگرایانه شامل رفتارهای جسمی و کلامی نظیر تهدید کردن، مشاجره ی لفظی و در بعضی موارد منجر به نزاع و کتک کاری می شود. رفتارهای تهاجمی یا پرخاشگرانه از شایع ترین اختلالات رفتاری انسان است. بر اساس بررسی های انجام شده، درصد زیادی از مشکلات رفتاری کودکان تحت عناوین مختلف به پرخاشگری مربوط می شود. وجود نظریات متنوع در این مورد حاکی از پیچیدگی موضوع است. از نظر علمی باید گفت پرخاشگری یک کشش و یا یک گرایش در فرد است که به صورت زدن، کشتن و ویران کردن خود را نشان می دهد. امری که فرد به عنوان عکس العمل از خود بروز می دهد به گونه ای است که باید گفت مناسب عمل و یا رفتار طرف مقابل نیست. ظاهر این امر نشان دهنده یک شورش و انقلابی در درون فرد و حاکی از وجود احساساتی است که فرد گویی از بازگو کردن آن وحشت دارد. رنجی در درون او وجود دارد که قادر به رفع و جبران آن نیست و ناگزیر تلافی آن را سر دیگران در می آورد اگرچه در این موارد زجر دادن متوجه خودش نیز می شود. فروید معتقد است پرخاشگری امری غریزی و فطری است و انسان از هنگام تولد این نیرو را با خود به دنیا می آورد. صاحب نظران حوزه علوم اجتماعی در مورد پرخاشگری به دو گونه تقسیم شده اند گروهی معتقدند که پرخاشگری ذاتی و فطری است و گروهی دیگر آن را حاصل عوامل اجتماعی و اکتسابی می دانند و هر دو گروه برای تایید نظریات خود شواهد و دلایلی را مطرح می کنند.

کلیدواژه ها:

پرخاشگری ، اختلالات رفتاری ، رفتارهای تهاجمی ، کودک و نوجوان