نقش میانجیگری مهارت های مقابله ای در ارتباط بین سبک های دلبستگی و تاب آوری در دانش آموزان: یک مرور سیستماتیک

این مقاله به بررسی نقش میانجیگری مهارت های مقابله ای در ارتباط بین سبک های دلبستگی و تاب آوری در دانش آموزان می پردازد. دلبستگی به عنوان یک عامل کلیدی در شکل گیری روابط اجتماعی و عاطفی در کودکان و نوجوانان شناخته می شود و می تواند تاثیرات عمیقی بر تاب آوری و توانایی مقابله با چالش های زندگی داشته باشد. سبک های دلبستگی، که به نوع روابط عاطفی و اجتماعی فرد با دیگران اشاره دارد، می تواند بر نحوه ی برخورد دانش آموزان با استرس و چالش های تحصیلی تاثیرگذار باشد. از سوی دیگر، تاب آوری به معنای توانایی فرد در مقابله با مشکلات و بازگشت به حالت عادی پس از مواجهه با بحران ها است. مهارت های مقابله ای به عنوان ابزارهایی برای مدیریت استرس و مشکلات، می توانند به تقویت تاب آوری و بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان کمک کنند. این مقاله با مرور ادبیات موجود، به تحلیل روابط بین این سه مفهوم پرداخته و اهمیت تقویت مهارت های مقابله ای به عنوان یک میانجی در بهبود تاب آوری و سبک های دلبستگی را مورد بررسی قرار می دهد. در این راستا، به بررسی مطالعات پیشین و شواهد تجربی پرداخته می شود که نشان می دهد چگونه مهارت های مقابله ای می توانند به عنوان یک عامل تسهیل کننده در تقویت تاب آوری عمل کنند و در عین حال، سبک های دلبستگی ایمن می توانند به توسعه این مهارت ها کمک کنند. نتایج این مطالعه می تواند به معلمان، مشاوران و والدین در ایجاد محیط های حمایتی و تقویت مهارت های اجتماعی و عاطفی دانش آموزان کمک کند و به طراحی برنامه های آموزشی و مداخلات موثر در راستای بهبود سلامت روانی و اجتماعی دانش آموزان منجر شود.

کلیدواژه ها:

مهارت های مقابله ای ، سبک های دلبستگی ، تاب آوری ، دانش آموزان ، میانجیگری ، روانشناسی تربیتی.