اثربخشی بازی درمانی مبتنی بر رابطه والد – کودک بر حساسیت مادرانه و تنیدگی والدینی کودکان پیش دبستانی با مشکلات هیجانی و رفتاری در دوره کرونا

زمینه و هدف: با توجه به پیامدهای روان شناختی بیماری کرونا بر سلامت روان کودکان و والدین و نیز تاثیر قابل توجه آن بر کیفیت رابطه والد-کودک، پژوهش حاضر با هدف تاثیر بازی درمانی مبتنی بر رابطه والد-کودک بر حساسیت مادرانه و تنیدگی والدین کودکان پیش دبستانی با مشکلات هیجانی و رفتاری منطقه ده شهر تهران در طول دوران کرونا انجام گردید. روش پژوهش: پژوهش حاضر از لحاظ هدف کاربردی و از لحاظ جمع آوری اطلاعات نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون، پیگیری با گروه کنترل است. جامعه آماری پژوهش حاضر، شامل مادران کودکان پیش دبستانی با مشکلات هیجانی و رفتاری منطقه ده تهران است که در سال ۱۴۰۱ مشغول به تحصیل بودند. با روش نمونه گیری در دسترس، ۴۱ نفر انتخاب و ۲۱ نفر در گروه آزمایش و ۲۰ نفر در گروه کنترل به صورت تصادفی قرار گرفتند. سپس مادران گروه آزمایش، در جلسات آموزش بازی درمانی مبتنی بر رابطه والد _ کودک شرکت کردند و مادران گروه کنترل در انتظار دریافت مداخله قرار گرفتند. هر دو گروه در سه نوبت پیش آزمون – پس آزمون، پیگیری (یک ماه بعد از اتمام مداخله) با فهرست رفتاری کودک (آخنباخ و رسکورلا، ۱۹۹۱)، پرسشنامه کیفیت مراقبت مادرانه (قنبری و همکاران، ۲۰۱۲) و پرسشنامه شاخص تنیدگی والدینی (آبیدین، ۱۹۹۲) ارزیابی شدند. جهت تجزیه و تحلیل یافته ها از آزمون تحلیل کوواریانس (آنکوا) و تحلیل کوواریانس چند متغیری (مانکوا) استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد؛ حساسیت مادرانه گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل افزایش و میزان تنیدگی والدین(جز درخرده مقیاس روابط با همسر در حوزه والد) کاهش یافته است.  نتیجه گیری: بازی درمانی مبتنی بر رابطه والد_کودک، می تواند به عنوان یکی از مداخلات پیش رو در زمان وقوع بحران هایی مانند کرونا جهت بهبود رابطه والد – کودک و کاهش تنش والدگری مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی مبتنی بر رابطه والد – کودک ، حساسیت مادرانه ، تنیدگی والدینی ، مشکلات هیجانی و رفتاری ، کرونا