نقش میانجی گری انگیزش تحصیلی در پیش بینی درگیری تحصیلی دانش آموزان بر اساس خودکارآمدی و خوش بینی تحصیلی

پیشینه و اهداف: هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش میانجی­گری انگیزش تحصیلی، در پیش بینی درگیری تحصیلی دانش­آموزان، براساس خودکارآمدی و خوش­بینی تحصیلی در دانش­آموزان پایه ششم ابتدایی  است. روش ­ها: شرکت­کنندگان شامل ۳۲۲ نفر (۱۶۴ پسر، ۱۵۸ دختر) از دانش­آموزان پایه ششم دوره ابتدایی نواحی چهارگانه شهر شیراز هستند که بر اساس روش­ نمونه­گیری تصادفی خوشه­ای انتخاب شدند و مقیاس خودکارآمدی تحصیلی پاتریک، هیکس و ریان (۱۹۹۷)، پرسشنامه خوش­بینی تحصیلی اسچنن- موران و همکاران (۲۰۱۳)، پرسشنامه درگیری تحصیلی ریو و تسنگ (۲۰۱۱) و مقیاس انگیزش تحصیلی هارتر (۱۹۸۱) را تکمیل کردند. جهت آزمون فرضیه­های پژوهش، از شیوه تحلیل مسیر استفاده شد. یافته ­ها: نتایج حاصل از پژوهش نشان داد که متغیر خودکارآمدی تحصیلی و خوش­بینی تحصیلی، اثر  مستقیم معنی­داری بر درگیری تحصیلی دارد. علاوه بر این، انگیزش تحصیلی، در رابطه بین خودکارآمدی تحصیلی و خوش­بینی تحصیلی با درگیری تحصیلی، نقش واسطه­ای دارد. نتیجه گیری: به طور کلی نتایج پژوهش حاضر، نقش میانجی انگیزش تحصیلی، در رابطه بین خودکارآمدی تحصیلی و خوش­بینی تحصیلی با درگیری تحصیلی را مورد تایید قرار داد که تلویحات نظری و کاربردی یافته­ها به بحث گذاشته شد. به لحاظ نظری، این پژوهش را می­توان گامی در جهت گسترش دانش موجود، درخصوص درگیری تحصیلی و عوامل موثر بر آن دانست. با استفاده از شیوه نامه­های آموزشی مناسب و مدون در زمینه خوش­بینی و خودکارآمدی تحصیلی، به ارتقای انگیزش و درگیری تحصیلی دانش­آموزان کمک بیشتری صورت خواهد گرفت.

کلیدواژه ها:

. انگیزش تحصیلی ، . خودکارآمدی تحصیلی ، . خوش بینی تحصیلی ، . درگیری تحصیلی