رابطه کفایت مندی اجتماعی و اضطراب اجتماعی در نوجوانان: مدل یابی میانجیگری نظم بخشی هیجانی

هدف: در رویکردهای کارآمد درباره چالش های سلامت روانی نوجوانان بر فهم عمیق علل مراقبت گر تحول بهینه، بهزیستی و بالندگی نوجوانان، تاکید می شود. بر این اساس، در این پژوهش، محققان با هدف پیش بینی اضطراب اجتماعی نوجوانان از طریق کفایت مندی اجتماعی آنها بر نقش میانجیگر نظم بخشی هیجانی، اصرار ورزیدند. روش: در این پژوهش هبستگی، ۴۴۹ نوجوان (۲۵۱ دختر و ۱۹۸ پسر) در بازه سنی ۱۴ تا ۱۷ سال، که با استفاده از روش نمونه گیری چندمرحله ای انتخاب شدند، به مقیاس اضطراب اجتماعی نوجوانان (پاکلک، ۲۰۰۴)، پرسشنامه شایستگی اجتماعی (ژو و ای، ۲۰۱۲) و پرسشنامه نظم بخشی هیجانی (گراس و جان، ۲۰۰۳) پاسخ دادند. به منظور آزمون مدل علی میانجیگری نسبی، از روش آماری مدل یابی معادله ساختاری، استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که مدل مفروض میانجیگری نظم بخشی هیجانی در رابطه کفایت مندی اجتماعی با اضطراب اجتماعی در نوجوانان، با داده ها برازش مطلوبی داشت. در مدل پیشنهادی، تمامی ضرایب مسیر بین متغیرها از نظر آماری، معنادار بودند و ۵۰ درصد از واریانس نمرات اضطراب اجتماعی از طریق کفایت مندی اجتماعی و نظم بخشی هیجانی، تبیین شد. نتیجه گیری: در مجموع، نتایج نشان داد که کفایت مندی اجتماعی به مثابه یک خصیصه بسیط با شمول همزمان وجوه و قلمروهای چندگانه شناختی، هیجانی، انگیزشی و رفتاری، از نوجوانان در برابر مشکلات درونی ساز آسیب روانی مانند اضطراب اجتماعی، مراقبت می کند.

کلیدواژه ها:

اضطراب اجتماعی ، کفایت مندی اجتماعی ، نظم بخشی هیجانی ، نوجوانان