بررسی رویکردهای مواجهه با آسیب های اجتماعی در فرایندهای تعلیم و تربیت

هدف از پژوهش حاضر بررسی رویکردهای مواجهه با آسیب های اجتماعی در فرایندهای تعلیم و تربیت می باشد. این تحقیق با روش تحلیل محتوا و با رویکرد کیفی و به صورت علمی مروری انجام گرفته است و از طریق مطالعه کتابخانه ای - اسنادی بوده است . هر گاه در یک نظام اجتماعی ، رفتاری به طور مشخص با هنجارهای اجتماعی تعارض پیدا کند و موجب کاهش یا از دست دادن کارآیی و عملکرد مثبت فرد، خانواده یا گروه های اجتماعی شود، این پدیده آسیب اجتماعی شناخته می شود. آموزش و پرورش به عنوان اصلی ترین نهاد اجتماعی بیشترین تاثیر تربیتی را بر روی یکایک افراد جامعه دارد به شرطی که به موقع و به جا، بتواند کارکرد جامعه پذیری و در کنار آن پیش گیری از آسیب های اجتماعی را فاقد هیچ وقفه و خللی به شکلی مطلوب و مناسب به انجام رساند.آموزش وپرورش مجموعه ابزارهای لازم برای تنظیم و یا کنترل آسیب های اجتماعی را دارد و می تواند برای مقابله با آسیب ها برنامه ریزی کند. آموزش وپرورش می تواند پدر و مادرها را در قالب انجمن اولیا و مربیان جمع کند و برای مقابله با آسیب های اجتماعی فرزندانشان، آگاهسازی داشته باشد. آموزش وپرورش، در جهت مدیریت آسیب های اجتماعی ، برنامه های مختلفی را در سطح مدارس اجرا می کند که محور و رویکرد آنها، پیشگیری اولیه است که در قالب های متنوع آموزشی ، فرهنگی و ترویجی ، طراحی و به اجرا در می آید. بدون شک ناآشنایی کافی کودکان و نوجوانان با مهارتهای اجتماعی ریشه اغلب آسیب پذیری های اجتماعی آنهاست ؛ از این رو بررسی نقش آموزش مهارتهای اجتماعی در کاهش آسیب های اجتماعی در مدارس می تواند بسیار کمک کننده باشد.

کلیدواژه ها:

آسیب های اجتماعی ، کنترل ، پیشگیری ، آموزش و پرورش