اثر بازگشتی مستقیم انرژی در حمل ونقل عمومی جاده ای مسافر در ایران

افزایش کارایی یکی از جنبه های پیشرفت تکنولوژی و از ابزارهای اصلی برای کاهش مصرف انرژی و کاهش انتشار گاز کربن دی اکسیدی است. افزایش کارایی انرژی سبب کاهش قیمت انرژی وکاهش قیمت خدمات انرژی می شود و درنتیجه موجب افزایش تقاضای انرژی و خدمات انرژی شده و بنابراین ممکن است، مصرف انرژی افزایش یابد. در ادبیات اقتصاد انرژی این افزایش مصرف انرژی را اثر بازگشتی می نامند. وجود این اثر باعث می شود اثربخشی سیاست کارایی تحت تاثیر قرار گیرد. در این پژوهش اثر بازگشتی مستقیم انرژی در حمل ونقل عمومی جاده ای مسافر در ایران در دوره زمانی ۹۳- ۷۹ با استفاده از کشش قیمتی تقاضا برای کار مفید و تخمین به روش داده های تابلویی موردبررسی قرارگرفته است. نتایج نشان داده که اثر بازگشتی کوتاه مدت ۵۸/۷-درصد و در بلندمدت ۸۹/۱۹-درصد بوده است. اثر بازگشتی منفی بیانگر آن است که در این دوره اثر صرفه جویی وجود داشته، اما این نتایج می تواند تحت تاثیر افزایش قیمت گازوئیل در سال ۱۳۹۰ قرار گرفته باشد. بنابراین در این پژوهش اثر بازگشتی در دو دوره ۸۹-۷۹ و ۹۳-۹۰ به طور جداگانه محاسبه شده است. در سال ۸۹-۷۹ اثر بازگشتی کوتاه مدت ۳۵/۲۸ درصد و بلندمدت ۵۴/۳۲ درصد بوده است و در دوره ۹۳-۹۰ با افزایش قیمت گازوئیل اثر بازگشتی کوتاه مدت ۲۷/۴۸- درصد و در بلندمدت ۱۷/۸۷- درصد بوده و بنابراین اثر صرفه جویی وجود داشته است.

کلیدواژه ها:

اثر بازگشتی مستقیم ، حمل ونقل عمومی مسافر ، کارایی انرژی