دستیابی به مسکن پایدار مسکونی با رویکرد شهرنشینی نوین

برنامه ریزی مسکن جزئی از نظام برنامه ریزی شهری محسوب می شود که در آن فعالیتهای اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی جزئی از فعالیت های درون مکانی و واحدهای مسکونی جزئی از فضاهای تغییر شکل یافته و تطابق یافته شهری محسوب می شود که بر حسب موضوع در چهارچوب برنامه ریزی مسکن مورد توجه قرار می گیرد. امروزه افزایش جمعیت و توسعه شهرها باعث شده تا نیاز به سکونتگاه های مناسب و پایدار بیش از پیش احساس شود. پایداری مسکن در بافت شهری می تواند از طریق ابعاد گوناگون اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی، کالبدی و زیست محیطی بوجود آید. در همین راستا هدف این مقاله دستیابی به مسکن پایدار مسکونی با رویکرد شهرنشینی نوین می باشد. نتایج نشان می دهد مسکن یکی از اساسی ترین نیازهای زندگی انسان هاست و به عنوان کوچکترین عنصر تشکیل دهنده سکونتگاه ها و به وجود آورنده یکی از پدیده های جغرافیایی به شمار می رود. لزوم توجه به مسکن و برنامه ریزی آن در راستای توسعه پایدار شهری در چهارچوب برنامه ریزی های ملی, منطقه ای و شهری, بیش از پیش احساس می شود تا بهره گیری از دانش و تکنیک های برنامه ریزی, مشکلات شهروندان را برطرف کرده و در نتیجه, محیطی آرام و سرسبز, همراه با امنیت و آسایش و رفاه برای آنان فراهم شود. بر همین اساس برنامه ریزی مسکن با تخصیص فضاهای قابل سکونت به نیازهای مسکونی و توجه به محدودیت منابع و استفاده از تئوری ها و تکنیک های ویژه با چهارچوب اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و اقتصادی سروکار دارد.

کلیدواژه ها:

بافت شهری ، تخصیص فضایی ، شهرنشینی