مطالعه مقایسه ای اسید لاکتیک و اتانل و فسفات بافر سالین به عنوان حلال های سبز برای الکتروریسی کلاژن دمموش صحرایی در ساخت مواد زیستی

این پژوهش به بررسی داربست الکتروریسی شده با استفاده از حلالهای ملایم می پردازد. یکی از اهداف مهندسی بافت ساخت داربست مناسب از یک ماده زیستی و فراهم کردن یک محیط مساعد برای هدایت رشد سلولی و بازسازی بافت جدید است . کلاژن یکی از مواد مناسب در ماتریکس خارج سلولی است و فراوانترین نوع پروتئین کلاژن نوع I و بیش از ۷۰ درصد از کل کلاژن را تشکیل می دهد. الکتروریسی روشی است در جهت ساخت داربست های با قطر الیاف کنترل شده از قطر چند میکرون تا سطوح زیر میکرون می باشد که می توان به لحاظ استحکام پشتیبانی ساختاری نمود و در عین حال، استفاده از حلال مناسب چالش هایی وجود دارد حلال هایی حاوی ترکیبات فلوئور دار این نگرانی را در مورد دناتوره شدن کلاژن بوجود می اورد و زمانی که کلاژن الکتروریسی می شود ساختار کریستالی خود را از دست می دهد . در اقدام اخیر استفاده از حلال جایگزین که ملایم تر بوده و سبب حفظ یکپارچگی کلاژن پس از محلول شدن و الکتروریسی می باشد در این پژوهش کلاژن با منبع دم موش صحرایی با دو حلال ملایم شامل اتانول به همراه فسفات بافر سالین و نیز اسید لاکتیک محلول شده و به همراه یک پلیمر حامل پلی ونیل الکل PVA الکتروریسی شدند. الیاف بدست امده با میکروسکوپ الکترونی روبشی SEM و نیز طیف سنجی تبدیل فوریه مادون قرمز مورد بررسی قرار گرفت نتایج نشان می دهد استفاده از اسید لاکتیک در اندازه و قطر الیاف مناسب تر بوده.

کلیدواژه ها:

کلاژن ، الکتروریسی ، اسید لاکتیک ، PBS ، اتانول ، .PVA