رفاه در حیوانات آزمایشگاهی

رفاه حیوانات آزمایشگاهی شامل دو موضوع اصلی پرورش و نگهداری آنها و دیگری رسیدگی به آنها در طی مراحل آزمایش است . در نگهداری از حیوانات آزمایشگاهی ، استانداردسازی و حذف عوامل تهدیدکننده جان حیوانات مانند عامل های بیماری زا، اصول اصلی هستند که به وسیله آن قابلیت اطمینان علمی آزمایش ها تضمین می شود. این به معنای محدودیت های زیادی برای محیط نگهداری حیوانات آزمایشگاهی است . آنها باید رژیم غذایی استاندارد، بستر دارای مواد یکسان، ریتم نور منظم و در امکاناتی با کنترل بهداشتی بسیار بالا زندگی کنند. در این میان، رفاه آنها تا آنجا که ممکن است باید با اقدامهای مراقبتی معمول و مناسب حفظ شود. هدف اصلی این است که نیازهای اخلاقی خاص گونه ی آزمایشگاهی برآورده شود. در آزمایش ها، هنگام انجام اقداماتی مانند تجویز دارو، نمونه برداری از بافت ها، بی هوشی و اتانازی باید از روشهای مناسب استفاده شود. این روشها نباید یافته های تجربی را مخدوش کند و تا آنجا که ممکن است باید از رفاه حیوانات اطمینان حاصل شود. آموزش کارکنانی که این روشها را انجام می دهند؛ بسیار دارای اهمیت است . استفاده از حیوانات آزمایشگاهی کاملا توسط قوانین و مقررات خاصی تنظیم می شوند و تعداد حیوانات مورد استفاده در پژوهش ها مورد بررسی دقیق قرار می گیرد. امروزه اصول سه گانه R (کاهش ، اصلاح و جایگزینی ) به عنوان راهنمای اصلی استفاده از حیوانات آزمایشگاهی پذیرفته شده است . این امر منجر به ارائه اصول، دستورالعمل ها و توصیه های متعددی شده است که هدف آنها اطمینان از رفاه حیوانات و قابلیت اطمینان از یافته های پژوهش ها است .

کلیدواژه ها:

رفاه ، حیوانات آزمایشگاهی ، پرورش ، اصول R