بررسی آلودگی های انگلی کبدی و ریوی دامهای کشتاری همدان در سال ۱۴۰۲ و ۱۴۰۳

مقدمه و هدف: نشخوارکنندگان بزرگ (گاو) و کوچک (گوسفند و بز) منابع اصلی پروتئینی مصرفی انسان با منشا دامی کشور را تامین می نمایند و بیماری های انگل ی کبدی و ریوی آنها مورد توجه اند؛ زیرا سبب بروز ضررهای اقتصادی فراوان به صورت مستقیم و غیر مستقیم به صنعت دامپزشکی و بهداشت و سلامت عمومی می گردند.روش کار: این مطالعه ، توصیفی مقطعی از اوایل دی ماه ۱۴۰۲ لغایت اوایل تیرماه ۱۴۰۳ صورت گرفته است . در مجموع ۴۳ نمونه کبد و ریه گوسفند و گاو به صورت ماکروسکوپی بررسی گردید و تعداد انگل و نوع انگل در هر عضو طبق کلیدهای تشخیصی ، شناسایی و ثبت شد. مشخصات ماکروسکوپی هر نمونه شامل رنگ پریدگی ، کلیسفیه شدن و پرخونی نیز ثبت گردید. در مورد سن و جنس حیوان مورد مطالعه اطلاعات دقیقی حاصل نشده است ؛ زیرا نمونه ها پس از کشتار، از کشتارگاه همدان به آزمایشگاه انگل شناسی منتقل می گردید.نتایج : در فصل زمستان از ۱۴ نمونه بررسی شده آلودگی گاو به طور معناداری بیشتر بود، به طوری که ۲۵% از نمونه های کبد گاو همزمان آلوده به فاسیولا و کیست هیداتیک و ۸۱% آنها همزمان آلوده به کیست هیداتیک ، دیکروسولیوم و فاسیولا ژیگانتیکا و ۷/۳% نمونه های ریه آلوده به کیست هیداتیک گزارش شد. در فصل بهار از ۱۹ نمونه بررسی شده آلودگی در گوسفند به صورت واضحی بالاتر بود، به طوری که ۶۳/۲۹% نمونه های کبد همزمان آلوده به دیکروسولیوم و کیست هیداتیک و ۲۵% آنها همزمان آلوده به تنیا کولیس و کیست هیداتیک بودند. همچنین ۷۵/۱۸% ریه ها آلوده به کیست هیداتیک بودند .نتیجه گیری : بیماری های انگلی در نشخوارکنندگان بزرگ و کوچک منطقه شیوع نسبتا بالایی دارد. از طرف دیگر به دلیل زئونوز بودن اینگونه بیماری ها، به کارگیری روشهای مدیریتی مناسب جهت پیشگیری و کنترل بیماری های انگلی توسط سازمان دامپزشکی ضروری می باشد.

کلیدواژه ها:

بیماری های انگلی ، کبد ، ریه ، گاو ، گوسفند ، همدان