گرایش به نکاح موقت مانعی در راستای افزایش فرزندآوری

ازدواج موقت از دیرباز در ایران مورد توجه بوده و کارکرد این نوع ازدواج به زمان ایران باستان برمی گردد. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر نکاح موقت برعدم گرایش جوانان بر ازدواج دائم بوده و درهمین راستا کاهش میل افراد به فرزندآور ی در زیرسایه ترویج این نوع نکاح می باشد. البته نباید فراموش کرد که درگذشته از این نوع ازدواج در خانوادهها برای فرزنددار شدن افرادی که مشکلی در این زمینه از سوی زوجه خانواده وجود داشت استفاده می شد که امروزه به دلیل پیشرفت علم پزشکی در این راستا این موضوع کمرنگ شده و جای خود را به این تفکر داده که با انجام این نکاح با توجه به شرایط اقتصادی می توان از زیر بار مسئولیت نکاح دائم که از مصادیق مسئولیت های آن نقش پدر یا مادر بودن در اجتماع می باشد شانه خال ی کرد. نوآوری این مقاله نسبت به دیگر آثار که تاکنون در این مورد نگاشته شده است توجه به امر نکاح موقت به عنوان عاملی قانونی در مقابل اهداف ملی از جمله فرزندآوری در خانوادهها می باشد. حال پرسش اصلی این است که چگونه نکاح موقت مانعی در راستا ی فرزندآور ی و افزایش جمعیت خواهد بود؟ امروزه ترویج این نوع نکاح از سوی افرادی که معتقدند نکاح موقت موجب جلوگیری از برخی بی بندوبار یها در روابط با جنس مخالف می باشد می تواند موجب کاهش جمعیت درکشور به سبب عدم فرزندآور ی با گرایش به این نوع ازدواج به دلیل سهولت و فقدان مسئولیت در آن می باشد. پژوهش حاضر به روش توصیفی و تحلیلی و با بهرهمندی از منابع کتابخانه ای انجام گرفته است .

کلیدواژه ها:

نکاح ، موقت ، فرزندآوری ، افزایش جمعیت .