بررسی یادگیری خودمختار بر یادگیری موثر دانش آموزان

اصطلاح یادگیری خودگردان در سال ۱۹۸۰ رایج شد. این اصطلاح بر خودمختاری و مسئولیت پذیری دانش آموزان برای پیشبرد یادگیری شان تاکید می کند. خودتنظیمی جهت توضیح تلاش های دانش آموزان در اداره مستقل و بهینه سازی تجارب یادگیری خود در کلاس به کار می رود. اینگونه دانش آموزان تفکر و نظارت بر تجارب یادگیریشان را مدنظر دارند. خودتنظیمی رفتار به استفاده بهینه از منابع زمانی، مکانی اشاره دارد و امکاناتی را برای یادگیری بیشینه می سازد، خودتنظیمی انگیزشی به کاربرد فعال راهبردهای انگیزشی اطلاق می شود که یادگیری را بیشینه می سازد و ترس و اضطراب را کاهش می دهد. خودتنظیمی شناختی به کاربرد فعال راهبردهای شناختی (که خاص تکلیف هستند) که یادگیری را بیشینه می سازد و خودتنظیمی فراشناختی به کاربرد فعال راهبردهای فراشناختی (که راهبردهای نظارتی و مدیریتی هستند) اطلاق می شود که یادگیری را بیشینه می سازد، یادگیری خودتنظیم به معنای خودجوشی و مراقبت از خود در افکار، احساسات و رفتارها برای رسیدن به یک هدف است. پژوهشگران به این موضوع دست یافته اند که شاگردان دارای پیشرفت بالا، اغلب یادگیرندگانی هستند که خودگردانی دارند به عنوان مثال در مقایسه با شاگردان با پیشرفت کم، شاگردان با پیشرفت بالا که اهداف خاص یادگیری بیشتری تعیین می کنند، راهبردهای یادگیری را بیشتر مورد استفاده قرار می دهند، از یادگیری خود مراقبت بیشتری می کنند و به صورت منظم تری پیشرفت به سوی هدف را ارزیابی می کنند.

کلیدواژه ها:

تکلیف گریزی ، اهمال کاری تحصیلی ، دانش آموزان