رابطه بین سطح فعالیت بدنی با انعطاف پذیری روانشناختی، بهزیستی روانشناختی و شادکامی با نقش میانجیگری خودکارآمدی

هدف پژوهش بررسی رابطه بین سطح فعالیت بدنی با انعطاف پذیری روانشناختی، بهزیستی روانشناختی و شادکامی با نقش میانجی گری خودکارآمدی بود. روش پژوهش توصیفی همبستگی و از نوع پیمایشی بود. جامعه پژوهش افراد فعال از لحاظ جسمانی که حداقل در یک سال گذشته سابقه فعالیت بدنی داشتند و در دامنه سنی ۲۰ تا ۶۰ سال قرار داشتند، بود. ابزار اندازه گیری شامل پرسشنامه بهزیستی روان شناختی ریف، پرسشنامه انعطاف پذیری روانشناختی بوند و همکاران، پرسشنامه شادکامی آکسفورد (OHI)، پرسشنامه خودکارآمدی GSE-۱۷ و پرسشنامه سطح فعالیت بدنی آیپک کوتاه – IPAQ بود. تجزیه و تحلیل داده ها با روش معادلات ساختاری صورت گرفت. نتایج نشان داد که بین سطح فعالیت بدنی با انعطاف پذیری روانشناختی، شادکامی و خودکارآمدی رابطه معناداری وجود دارد (p<۰.۰۵). همچنین نتایج نشان داد که خودکارآمدی نقش میانجی (واسطه) مابین رابطه سطح فعالیت بدنی با انعطاف پذیری روانشناختی، بهزیستی روانشناختی و شادکامی را داشت (p<۰.۰۵). بررسی ها نشان داد که فعالیت بدنیمی تواند بر ابعاد مختلف روانشناختی و سلامت روان تاثیر داشته باشد.

کلیدواژه ها:

فعالیت بدنی ، انعطاف پذیری روانشناختی ، بهزیستی روانشناختی ، شادکامی ، خودکارآمدی