انعطاف پذیری شاخصی برای ایجاد تعلق پذیری در بنا

انعطاف پذیری در معماری را می توان با توجه به تغییرات ابعاد کاربری و معیشت به عنوان راهحلی برای جلوگیری از گسیختگی تعاملات بین طبیعت و معماری و انسان در نظر گرفت که در واقع مکان را باید متناسب با نیازهای در حال تغییر انسان طراحی نمود. این شاخص می تواند تعیین کننده میزان حس تعلق کاربران به مکان با ارتقلی رضایتمندی باشد. از این رو پژوهشگر در پی پاسخ به این سوال است که انعطاف پذیری به عنوان شاخصی برای تعلق به مکان در چه بخش هایی از کالبد بنا نمود پیدا می کند؟ برای این مهم پژوهشگر از روش تحلیلی و توصیفی جهت بسط موضوع انعطاف پذیری استفاده کرده است . مقاله نتیجه می گیرد که انعطافپذیری به عنوان یکی از شاخصه های ایجاد حس مکان می تواند در بخش های مختلف یک بنا رخنمون شود. انعطافپذیری در سازه (مانند استفاده از دیوار غیر باربر یا دال تخت )، در فضاهای خدماتی (به معنای تجمع فضاهای خدماتی در بخشی از فضا (هسته خدماتی ) و آزاد بودن بقیه پلان)، در تجهیزات و عناصر (استفاده از عناصر و مبلمان جهت تعریف فضا)، در طراحی معماری و در فرم (ا یجاد فرم نرم یا سخت ) می تواند نمود داشته باشد و از این طریق با بالا بردن رضایت کاربران به ارتقای حس مکان کمک کند.

کلیدواژه ها:

انعطافپذیری ، حس تعلق به مکان ، سازه ، فضای خدماتی ، تجهیزات و عناصر ، فرم