پیش بینی انعطاف پذیری شناختی بر اساس خودپنداره متقاضیان تزریق صورت

پژوهش های زیادی نشان می دهد که افزایش روزافزون جراحی زیبایی در یک جامعه، تحت تاثیر عوامل روانشناختی قرار دارد. شناخت این عوامل منجر به بهبود مداخلات درمانی در این خصوص می گردد، از این رو در پژوهش حاضر هدف پیش بینی انعطاف پذیری شناختی بر اساس خودپنداره متقاضیان تزریق صورت بود. این پژوهش از منظر هدف نظری بنیادی و از منظر روش جز پژوهش های توصیفی همبستگی قرار می گیرد. از میان جامعه پژوهش حاضر که شامل کلیه متقاضیان تزریق صورت به کلینیک های زیبایی در منطقه کیانپارس در شهر اهواز در یک بازه زمانی یک ماهه بود با روش هدفمند تعداد ۳۰۰ نفر از این افراد به عنوان گروه نمونه انتخاب شدند. به منظور گردآوری داده ها از پرسشنامه های انعطاف پذیری شناختی دنیس و وندروال (۲۰۱۰)، پرسشنامه خودپنداره راجرز (۱۹۶۱) استفاده شد. داده های جمع آوری شده از گروه نمونه با استفاده از روش تحلیل رگرسیون خطی تک متغیره به شیوه همزمان با کاربرد نرم افزار spss نسخه ۲۱ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته های این پژوهش حاکی از آن است که متغیر خودپنداره (۰/۱۸ -=β) در یک تحلیل تک متغیره قادر به پیش بینی معنادار انعطاف پذیری شناختی در متقاضیان تزریق صورت است. بنابراین می توان گفت انعطاف پذیری شناختی بر اساس خودپنداره در متقاضیان تزریق صورت قابل پیش بینی است.

کلیدواژه ها:

انعطاف پذیری شناختی ، خودپنداره ، متضیان تزریق صورت