واکاوی و بازشناخت مفهوم ایران اندیشی در متون نثر کلاسیک فارسی

مفهوم ایران اندیشی که به معنای تعلق خاطر به سرزمین ایران، تاریخ، فرهنگ و تمدن ایرانی است، در آثار نثر کلاسیک فارسی به صورت های مختلفی بروز یافته و منعکس کننده احساسات ملی و هویت ایرانی در برابر تهاجمات و تغییرات تاریخی بوده است. این تحقیق با نگاهی به متون تاریخی و تاریخ نگاری، آثار جغرافیایی، متون اخلاقی و پندنامه ها، متون دینی، فلسفی و عرفانی و متون مناظره ای، خطبه ها و نامه های ادبی، تلاش می کند تا به این پرسش پاسخ دهد که ایران اندیشی چگونه در آثار منثور فارسی تجلی یافته است؟ به این منظور آنچه به عنوان عناصر هویت بخش، معرف و بازتاب دهنده شکوه و عظمت ایران، بیان کننده اندیشه های معنوی و دینی و فرهنگ ایرانی و دربردارنده آرای ملی گرایانه و دفاع از ارزش های ایرانی در برابر تهدیدات خارجی بوده اند را جست وجو می کند و بر حفظ فرهنگ ایران اسلامی و ارزش های ملی آن تاکید می نماید. روش گردآوری اطلاعات از نوع کتابخانه ای و تحلیل داده ها به روش تلفیقی به صورت استقرایی و قیاسی انجام شده است. نتیجه تحقیق نشان می دهد: آیین ها و باورهای ایرانی به طور گسترده ای بیانگر تفکر ایران اندیشی هستند و هویت و فرهنگ ایرانی را شکل داده اند. حفظ این آیین ها نیازمند تلاش های هماهنگ در زمینه آموزش، برگزاری آیین ها، استفاده از رسانه ها و فناوری، و حمایت از فعالیت های فرهنگی است. با توجه به اهمیت این آیین ها در هویت ملی، حفظ آن ها نه تنها وظیفه ای فرهنگی بلکه راهی برای انتقال ارزش های ایرانی به نسل های آینده است.

کلیدواژه ها:

ادبیات فارسی ، ایران اندیشی ، متون نثر فارسی ، هویت ایرانی ، باور شناسی.