بررسی کاربرد قارچ های مایکوریزا و تریکودرما بر عملکرد ریزوم و مواد موثره گیاه زنجبیل
محل انتشار: مجله علوم باغبانی، دوره: 38، شماره: 3
سال انتشار: 1403
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 301
فایل این مقاله در 12 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_JHSUM-38-3_006
تاریخ نمایه سازی: 28 آبان 1403
چکیده مقاله:
زنجبیل گیاهی دارویی و ادویه ای است که ریزوم، اسانس و عصاره آن مورد توجه می باشد. مطالعات متعددی، تاثیر مثبت تلقیح گیاهان با قارچ ها ی مایکوریزا و تریکودرما را بر مولفه های رشد و عملکرد گزارش نموده اند. لذا، آزمایشی به صورت فاکتوریل بر پایه طرح کاملا تصادفی بر روی گیاه زنجبیل انجام شد. فاکتورها شامل تلقیح گیاهان با قارچ ها ی تریکودرما (Trichoderma harizanum)، مایکوریزا (G. etunicatum و Glomus fasciculatum) و تلفیق قارچ ها بودند. هنگام برداشت، صفات ریختی و عملکرد ریزوم ارزیابی گردید و سپس خصوصیات کیفی نظیر رنگ، میزان فیبر، درصد و اجزای اسانس ریزوم ها بررسی شدند. نتایج نشان داد که بیشترین مقدار صفت طول ساقه (۳۵/۶۸ سانتی متر)، وزن تر و خشک ساقه (۲۲ و ۱۰/۲ گرم)، شاخص سبزینگی (۱۸/۱۷)، وزن تر و خشک برگ (۳۴/۴۶ و ۸/۹۶ گرم)، تعداد برگ (۹/۴۶ عدد) و فیبر ریزوم (۴/۲۸ درصد) به تیمار تلقیح با مایکوریزا اتونیکیتوم تعلق داشت ولی بیشترین تعداد ساقه، شاخص تیرگی/روشنایی و شاخص رنگ زرد/آبی ریزوم در تیمار شاهد به ترتیب با مقادیر ۷/۱۶، ۷۳/۲۹ و ۹۸/۶ مشاهده شد. بیشترین وزن تر و خشک ریزوم (۳۵/۵ و ۵/۲ گرم) تحت تیمار مایکوریزا فاسیکولیتوم و بالاترین میزان اسانس (۰/۴ درصد) تحت تیمار تلفیق مایکوریزا اتونیکیتوم با تریکودرما مشاهده شد. کامفن، ۱و۸-سینئول، نرال و ژرانیال به عنوان ترکیبات اصلی اسانس شناسایی شدند و میزان آنها در تیمار تلقیح با قارچ ها بیشتر از شاهد بود. به طور کلی نتایج این تحقیق نشان داد که تیمار تلقیح ریزوم ها با قارچ مایکوریزا اتونیکیتوم سبب دستیابی به میزان مطلوب صفات رشد، عملکرد ریزوم و مواد موثره در گیاه زنجبیل گردید.
نویسندگان
فائزه رضوانی نیا
گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
محمدتقی عبادی
گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
ناصر صفایی
گروه بیماری شناسی گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :