تاثیر الگوی کاشت و کاربرد کود نیتروژن بر عملکرد و شاخص های رقابت نخودزراعی (Cicer arietinum L.) و کینوا (Chenopodium quinoa Willd)

به منظور بررسی اثر الگوی کاشت و نیتروژن بر عملکرد و شاخص های رقابت نخودزراعی و کینوا، آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در مزرعه دانشگاه گنبدکاووس در سال زراعی ۱۴۰۰- ۱۳۹۹ اجرا گردید. عامل الگوی کاشت در نه سطح شامل کشت خالص کینوا و نخودزراعی، کشت مخلوط جایگزین ۳۳، ۵۰ و ۶۷ درصد کینوا به جای نخودزراعی، کشت مخلوط افزایش ۳۳، ۵۰، ۶۷ و ۱۰۰ کینوا به نخودزراعی و عامل نیتروژن در سه سطح شامل عدم مصرف، مصرف ۲۵ و ۵۰ کیلوگرم نیتروژن خالص در هکتار بود. نتایج نشان داد که حداکثر عملکرد دانه به تیمار کشت خالص نخودزراعی با ۳۵۲۹ کیلوگرم در هکتار تعلق داشت که با تیمار ۶۷ درصد نخودزراعی + ۳۳ درصد کینوا اختلاف معنی داری نداشت. با افزایش مصرف نیتروژن، عملکرد کل افزایش یافت. کم ترین عملکرد معادل نخودزراعی مربوط به تیمار کشت خالص نخودزراعی و کشت مخلوط افزایش ۳۳ درصد کینوا به نخودزراعی به ترتیب با ۳۵۲۹ و ۳۵۵۱ کیلوگرم در هکتار و بیش ترین آن مربوط به کشت خالص کینوا با ۸۸۷۶ کیلوگرم در هکتار بود. نسبت برابری زمین و ضریب نسبی تراکم در تمام تیمار های کشت مخلوط افزایشی و تیمار‍ های کشت مخلوط جایگزین بالاتر از یک بود که نشان دهنده مطلوب بودن کشت مخلوط بود. کینوا در تیمارهای کشت مخلوط افزایشی و جایگزین گیاه غالب بود در نتیجه، شاخص چیرگی کینوا با وجود مطلوب بودن عملکرد هر دو گیاه مثبت شد. در مجموع، تیمار کشت خالص نخود زراعی از نظر عملکرد دانه و تیمار کشت خالص کینوا از نظر عملکرد معادل نخودزراعی برتر از تیمارهای دیگر بودند.

کلیدواژه ها:

عملکرد معادل نخودزراعی ، غالبیت ، کشت مخلوط ، نسبت برابری زمین