بررسی تاثیر آموزش هوش هیجانی کاهش پرخاشگری و افزایش سازگاری فردی اجتماعی دانش آموزان

سازگاری اجتماعی در نوجوانان به عنوان مهمترین نشانه سلامت روان آنان، از مباحثی است که توجه بسیاری از روانشناسان و جامعه شناسان را به خود جلب کرده است.زیرا دوره نوجوانی، دوره حساسی است و سازگاری اجتماعی در این دوره دستخوش تحولات عاطفی، جسمانی و ذهنی فوق العاده شدیدی است که در این سن به طور کامل رشد نیافته است.تاخیر بلوغ عاطفی مشکلات جدی در روابط بین فردی در نوجوانان و چالش های اجتماعی برای آنان پدید می آورد. علاوه بر این، رشد اجتماعی هرکس نشانه سازگاری او با دیگران است. سازگاری اجتماعی به تدریج به کمال می رسد و در طول زندگی به طور طبیعی و در برخورد با تجربه ها حاصل می شود. اجتماعی شدن یک فرایند دوجانبه ی ارتباطی میان فرد و جامعه است.به همین دلیل پروسه پر فراز و نشیبی به شمار می آید که ابعاد و جوانب گوناگون دارد. کسب مهارت های اجتماعی، چگونگی برقراری ارتباط با سایر افراد و سازگاری اجتماعی، ازجمله ی این ابعاد هستند.تغییرات این دوره از رشد می تواند زمینه ساز ایجاد مشکلات خاصی شود. در مقابل تغییرات سریع اجتماعی و وقایع تنش زای زندگی، نوجوان باید یاد بگیرد که جای خود را در اجتماع پیدا کند.همچنین با همسالان روابط کاری برقرار کند و خود را با مدرسه، محل کار، همسالان، خانواده و مقامات مسئول سازگار کند. نوجوان باید برای اجرای بسیاری از اعمال پیچیده فردی و بین فردی آموزش های مورد نیاز را دیده تا وی را برای زندگی آینده آماده کند.هرگاه تعادل جسمی و روانی فرد به گونه ای دچار اختلال شود که احساس ناخوشایند به وی دست دهد، برای ایجاد توازن نیازمند به کارگیری نیروهای درونی و حمایت خارجی می باشد.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، کاهش پرخاشگری ، افزایش سازگاری فردی و اجتماعی ، دانش آموزان