نقش رواداری در مواجهه فلسفی با کرامت انسانی

»رواداری « یکی از مهم ترین و در عین حال پیچیده ترین مفاهیم در حقوق بشر بین الملل است که ظهور و بروز مظاهر جدید نارواداری در سالیان اخیر، نیاز به رواداری را غیرقابل اجتناب ساخته است . رواداری را به طور کلی می توان فرمول متمدنانه همزیستی مسالمت آمیز افراد بشر در کلیه مراودات و مناسبات اجتماعی دانست که از یک سو مبتنی بر شناخت حقوق دیگران و احترام به شخصیت و هویت آنان در عین داشتن تفاوت در اعتقادات، فرهنگ ، زبان و... است و زمینه ساز گفتگو و تبادل اندیشه ها در فضایی آکنده از احترام متقابل می باشد و از سوی دیگر، تبلیغ و گسترش آن به واسطه آموزش، عاملی اساسی در برقراری صلح میان افراد، گروه ها، ملت ها و دولت ها می باشد. لذا رواداری می تواند نقش موثری را در حفظ کرامت انسانی در عرصه حقوق بشر بین الملل بازی کند. کرامت انسانی نیز که ارزش فطری یا شایستگی هر انسان است که با هویت و ماهیت هر فرد وجود می یابد و در واقع مبنای فلسفی تمامی حقوق بشر شناخته می شود، دارای دو ویژگی اساسی ارزش مطلق غیرمشروط و ارزش بی نظیر و یگانه است که با حفظ جایگاه رواداری محقق می گردد.نوشتار حاضر به روش توصیفی - تحلیلی در پی آن است تا با تحلیل و تبیین فلسفی نشان دهد که یکی از شاهراهای تحقق کرامت انسانی در عصر حاضر، شناخت درست مفهوم رواداری و جایگاه آن در عرصه اجتماعی و کاربردش در حوزه حقوق بشر بین الملل می باشد؛ آنچه که دین خاتم بابهره گیری از آیات و روایات می تواند در طی طریقش پیشرو و راهنما بوده و نسخه عملیانی موثری را متجلی نماید.

کلیدواژه ها:

رواداری ، حقوق بشر ، کرامت انسانی ، ارزش مطلق و بی نظیر ، اسلام