بررسی خواص فیزیکی امولسیون پیکرینگ زئین/کیتوسان به همراه اسانس رزماری

هدف از این تحقیق بررسی خواص امولسیون پیکرینگ کیتوسان/زئین و انتخاب بهترین ترکیب برای تهیه فیلم خوراکی بود. در این راستا ابتدا زئین خالصسازی گردید. در مرحله بعد محلول کیتوسان/ زئین به نسبت های مختلف ۱:۱، ۲:۱ و ۴:۱ تهیه گردید. برای تهیه امولسیون پیکرینگ ابتدا اسانس رزماری به محلول کیتوسان/ زئین اضافه شد. برای به دست آوردن شاخص توزیع اندازه ذارت سوسپانسیون کیتوسان/زئین در نسبت های مختلف، از دستگاه DLS استفاد شد. برای تعیین زاویه تماس از روش سیسیل استفاده شد. نتایج نشان داد که با افزایش غلظت زئین نسبت به کیتوسان اندازه ذرات روند افزایشی داشت. اندازه ذرات در امولسیون کیتوسان/ زئین با نسبت ۱:۱ نسبت به تیمار ۴:۱ کیتوسان/ زئین افزایش نشان داد. با توجه به اعداد به دست آمده از شاخص پراکندگی، با وجود شاخص پراکندگی کمتر تیمار کیتوسان/ زئین با نسبت ۴:۱ در هیچ کدام از تیمارها تفاوت معنی دار مشاهده نشد و ذرات به دست آمده دارای pdi قابل قبولی بودند. نتایج نشان می دهد که شدت آبگریزی ذرات از غلظت زئین در ترکیب ذرات تاثیرپذیر بود، به این صورت که با افزایش غلظت زئین در نسبت های مختلف ذرات به دست آمده، آبدوستی آن ها کاهش یافت. زاویه تماس تیمار ۴:۱ کیتوسان/ زئین با تیمار های ۱:۱ و ۲:۱ کیتوسان/ زئین به صورت معنی دار کمتر بود. تصاویر میکروسکوپی امولسیون پیکرینگ رزماری در نسبت های مختلف می توان بیان کرد که افزودن اسانس رزماری سبب افزایش اندازه ذرات شد. در نهایت ذرات کیتوسان /زئین به نسبت ۲:۱ به دلیل آبدوستی کمتر و توزیع اندازه ذرات بالاتر برای تهیه فیلم خوراکی انتخاب گردید

کلیدواژه ها:

اسانس رزماری ، امولسیون پیکرینگ ، زئین ، کیتوسان