واکاوی عوامل محیطی تاثیرگذار بر تمایزات درون شیعی

نقش جمهوری اسلامی ایران در شکل دهی به جریانات شیعه و پتانسیل الگوبرداری از ایران اسلامی برای جماعات شیعه در سایر کشورها، بسیار حائز اهمیت است و از طرفی بهترین راهکار برای نظام جمهوری اسلامی ایران در راستای وحدت بخشی، ایجاد نوعی الگو از ارزش ها و سیاست های خود برای شیعیان این کشورها می باشد. پس از وقوع انقلاب اسلامی ایران، شیعیان در سراسر جهان به این نظر نزدیک شدند که با وحدت می توانند در جوامع خود موثر بوده و حقوق خود را بازیابند. در همین راستا از آن زمان تاکنون در بسیاری از کشورها شیعیان برای بهبود وضعیت خود اقدام به شکل دادن سازمان ها و گروه های مختلف نمودند، اما موانع زیادی در پیش روی آنها قرار گرفته است. این موانع از دولتمردان وابسته به غرب این کشورها آغاز می شود و تا گفتمان های درون شیعی امتداد می یابد. در واقع شیعیان مخاطرات زیادی در پیش روی خود احساس کرده اند و در برخی مواقع سکوت و تقیه را بر فعالیت های موثر ترجیح داده اند. در این مقاله با استفاده از روش توصیفی _ تحلیلی در پی پاسخ به این سوال می باشیم که آیا ارتباط شیعیان کشورهای دیگر با جمهوری اسلامی ایران در بهبود وضعیت این شیعیان موثر خواهد بود؟ به نظر می رسد؛ ارتباط قوی و موثر شیعیان سایر کشورها با جمهوری اسلامی ایران، می تواند وضعیت کنونی آنها را ارتقاء بخشد. بنابراین در این مقاله تلاش می شود؛ عوامل موثر بر واگرایی شیعیان بررسی شده و سپس نقش جمهوری اسلامی ایران برای بهبود این وضعیت مورد مداقه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

شیعیان ، واگرایی ، جمهوری اسلامی ایران ، دیپلماسی عمومی ، تمایزات درون شیعی